حسین رستمیانتودرباری از آن دسته آدمهایی است که انگار زندگی را با صحنه آغاز کرده است. او سالهاست با صداوسیمای خراسان همکاری دارد تا رشته وصلش به دنیای هنر پاره نشود.
مهدی احمدی اواخر دهه ۴۰ مسیر حرفهای خود را آغاز کرد و در دهههای بعد با تهیه کنندگی فیلم هایی، چون «گرگهای گرسنه»، «یار در خانه»، «دل نمک» و «ارثیه فامیلی» از نخستین چهرههایی شد که تولید حرفهای فیلم در مشهد را به طور جدی دنبال کردند.
حمید کیانیان برادر بازیگر محبوب کشورمان، رضا کیانیان با آموزش تئاتر به معلولان، آنها را در مسیر پیشرفت و شکوفایی حمایت و ضمن اشتغال برای آنها تئاتردرمانی میکند.
حسن آخوندپور که از سال ۱۳۸۶ بهعنوان مدیرعامل شرکت فیلمسازی فعالیت میکند میگوید: مراحل رشد فکری و فنی یک فیلمساز از لحظه مشخصی شروع نمیشود. همیشه یک دوربین «وی اچ اس» بر دوشم بود و از هرچه که میدیدم فیلم میگرفتم.
محمد جهانپا، هنرمند محله شفا، از کودکی با هنر عجین شده و فعالیتهایش را از تئاتر آغاز کرد. او که در حرفه بازیگری و کارگردانی تاکنون در جشنوارههای مختلفی شرکت کرده و موفق به کسب مقام شده است، از نبود انجمن ویژه برای هنرمندان گله دارد.
مهدی سجادپور ازجمله هنرمندانی است که مسیر حرفهای خود را از تئاتر مشهد آغاز کرده و پس از سالها فعالیت در عرصه بازیگری و کارگردانی صحنه، وارد حوزه نویسندگی سینما و تلویزیون شده است.
آمنه حسنزاده که دیپلم حسابداری دارد، میگوید: در همسایگی ما کانون پرورش فکری قرار داشت و آنجا شده بود دوست صمیمیِ من. تمام وقتم را آنجا میگذراندم.
سعید ملک نژاد، بازیگر پیشکسوت تئاتر، یکی از هنرمندانی است که به معنای واقعی خاک صحنه خورده است. این شبها سریال «۰۲۴» با هنرنمایی او از شبکه یک سیما در حال پخش است. دغدغه پویایی تئاتر مشهد همیشه با او بوده است.
ملیحه سادات هوشیار عروسک گردان محله رضائیه است. سکوی موفقیت این عروسک گردان دوران مدرسه است. او سال سوم راهنمایی در نمایش عروسکی «علی بیغم» در مدرسه تکتم، عروسکگردان میشود.
عبدالحسین نوشین؛ مردی بود که صرف نظر از تکاپوهای ناکام و بیثمر سیاسی، نقشی مهم و راهبردی در نهادینه شدن تئاتر مدرن در ایران داشت و کتاب «هنر تئاتر» او، هنوز هم یکی از مهمترین منابع درباره این هنر به زبان فارسی است.
مرتضی جوانشیر مبتلا به cp یا همان فلج مغزی است اما این به آن معنی نیست که دست روی دست بگذارد و عبوس، بنشیند کنج خانه. برعکس، خیلی همتر و فِرز است و تاجاییکه بدنش کم نیاورد میرود دنبال علاقههایش.
محسن قصابیان فیلم سینمایی «نیوکاسل» را کارگردانی کرد؛ فیلمی اجتماعی با رگههایی از طنز و نگاهی انسانی به جنگ و روابط خانوادگی. این تجربه نشان داد که او تنها بدنبال دیده شدن نیست، بلکه دغدغه روایت دارد.
علی آزادنیا از نسل هنرمندانی است که اوایل انقلاب با پست رسمی «بازیگر تئاتر» به استخدام اداره فرهنگ و هنر درآمدند. او با وجود بازنشستگی، هنوز از تئاتر دل نکنده، کلاسهای بازیگری و کارگردانیاش را خودش اداره میکند.
صولتی، مسیرش را با صبر، تمرین و وسواس طی کرده و توانسته میان دوبله، تئاتر و تصویر تعادل برقرار کند.حضور او در سریال «پسران هور» نشـان میدهد که صولتی همچنان توانایی درخشش دارد.
نام احمد میرباذل خیلی زود با تئاتر مشهد گره میخورد. جایگاه نمادینش، پیوند میان مشهد و عصر پرده بیصداست. سالها بعد، روی اولین فیلم رنگی فیلمبرداری شده در مشهد هم حرف میزند.
نگاه نادرست و قضاوتهای اطرافیان نسبتبه تئاتر هیچوقت نتوانست علاقه آسیه حسینی را خاموش کند. او در پانزدهسالگی، مدرک مربیگری تئاتر را گرفت. یکسال بعد، مربی تئاتر شد و حالا سالهاست در مدرسه المهدی (عج) استعدادیابی میکند.
شاید بتوان برای نقشهای دیگر و سایر بازیگران جایگزین پیدا کرد، اما معمولا نقشهایی که برای حسین مشمولمقدم ساخته و پرداخته میشد، نقشهایی بود که فقط خود او از پس آنها برمیآمد و تئاتر برایش خلاصه زندگی بود.
پرنیا بینایی ششسال مجری اصلی برنامه «آبنبات چوبی» بود و حالا در برنامه «ایران امامرضا (ع)» اجرا دارد. او علاوهبر مجریگری صداوسیما، در عرصههای تئاتر، بازیگری، پادکست و داستاننویسی نیز فعالیت دارد و کسب مقام هم کرده است.
نمایش عروسکی «فرمانده فردا»، ماجرای معروف ضامن آهو است. شخصیتها تیرهایی بودهاند که باید به سمت آهو پرتاپ میشدند و نفیسه نداف، عروسگگردانِ تیری است که شخصیت خپل و خنگ و دروغگویی داشت.
محمد طهان هنرمندی پویاست که به اشتغال زایی برای هنرجویانش، اهتمام میورزد و آکادمی بین المللی دوبلاژ را به کانونی برای آموزش تمام فنون مرتبط با گویندگی برای هنرجوهایش مبدل کرده است.