زمین اندیشه ۷۱، تنها پاتوق ورزشی نوجوانان محله ایثارگران است

ساعت از ۱۲ ظهر گذشته و گرما به اوج خود رسیده است. با این‌حال خیابان اندیشه ۷۱ هنوز از صدای توپ و هیاهوی پرشور نوجوان‌ها خالی نشده است. زمین ورزشی روبازی که در دل این محدوده محلی جا گرفته، برای خیلی از اهالی فقط یک فضای ورزشی نیست؛ پاتوقی است برای نفس تازه‌کردن، دیدن هم‌محله‌ای‌ها و اختصاص چندساعت از روز به بازی و نشاط.

این زمین ورزشی که به نام محله‌شان یعنی ایثارگران نام‌گذاری شده است، از ساعت ۱۰ صبح تا ۱۰ شب مشتری دارد و نوجوان‌ها و جوان‌های خیابان اندیشه ۷۱ نمی‌گذارند هیچ‌وقت این فضای ورزشی خالی بماند. انگار همین دو تا تیردروازه و زمین والیبال بدون تور همه دلخوشی بچه‌هایی شده است که در محله‌شان امکانات تفریحی دیگری ندارند.

مطلب مرتبط بوستان نیلوفر محیط آرام و امنی برای دانش‌آموزان است

روز‌های پرهیاهوی اندیشه ۷۱

از دور که نزدیک می‌شوی، اول صدای بازی ده‌دوازده‌پسربچه به گوش می‌رسد که با هیجان مشغول بازی هستند؛ «پاس بده، پاس بده، شوت، گل، آقا خطا بود» همین تعداد بچه هم کنار زمین نشسته‌اند و منتظر نوبت بازی هستند، بعضی هم آن‌قدر اهل اینجا شده‌اند که حتی اگر حال بازی نداشته باشند، باز هم به اینجا سر می‌زنند تا چنددقیقه‌ای کنار دوستانشان باشند. انگار بچه‌های این محله یک قرار نانوشته با هم دارند که هر روز اینجا یکدیگر را ملاقات کنند.

این زمین ورزشی روباز سال‌۱۳۹۸ در زمینی به مساحت هفتصد مترمربع کنار بوستان ایثارگران ساخته شد و روزانه بین صد تا دویست نفر از جوانان محله در آن ورزش می‌کنند که البته به دمای هوا بستگی دارد؛ روز‌های گرم استقبال کمتر است.

اینجا بخشی از زندگی روزمره بچه‌هاست

در محله‌هایی که امکانات ورزشی محدودتر است، همین زمین‌های روباز نقش مهمی پیدا می‌کنند. ایثارگران هم ازجمله این محله‌هاست؛ در خیابان اندیشه ۷۱ تا چشم کار می‌کند، مجتمع‌های مسکونی بنا شده که در آنها هیچ امکاناتی برای تفریح و اوقات فراغت نوجوانان درنظر گرفته نشده است.

فرزاد، یکی از نوجوان‌هایی که کنار زمین ایستاده و منتظر نوبت بازی است، می‌گوید: اگر اینجا نبود، خیلی‌ها اصلا جایی برای بازی نداشتند. ما بیشتر وقت‌ها همین‌جا جمع می‌شویم. فوتبال بازی می‌کنیم و حوصله‌مان سر نمی‌رود.

اگر اینجا نبود، خیلی‌ها اصلا جایی برای بازی نداشتند. بیشتر وقت‌ها همین‌جا جمع می‌شویم و فوتبال بازی می‌کنیم

حرفش را که ادامه می‌دهد، معلوم است برای او و دوستانش این زمین فقط محل دویدن و گل‌زدن نیست؛ بخشی از زندگی روزمره بچه‌های محله شده است.

محمد نوجوان دیگری است که روی زمین داغ سیمانی نشسته است تا نوبت بازی او و رفقایش برسد. وقتی از او درباره شلوغی این زمین ورزشی می‌پرسیم، جواب می‌دهد: اطراف ما زمین ورزشی روباز دیگری نیست؛ برای همین بچه‌ها از اول و آخر بولوار اندیشه برای بازی به اینجا می‌آیند. چند پارک نقلی و کوچک هم در اطراف خانه ما ساخته‌اند که فضای ورزشی چندانی ندارد. برای همین این زمین ورزشی این‌قدر شلوغ شده‌است.

زمین ورزشی به محله شادابی می‌دهد

خیلی از اهالی از این استقبال گسترده بچه‌ها از زمین ورزشی خوشحال‌اند. به‌گفته آنان، همین که زمین ورزشی همیشه روشن و پررفت‌وآمد باشد، خودش یک امتیاز مهم برای محله است.

هوشنگ نظری، پدر یکی از بچه‌ها و از اهالی قدیمی محله، درباره وجود این زمین ورزشی به ما می‌گوید: ما هم در تابستان و هم در فصل مدرسه‌ها، بعد از تعطیلی کلاس‌های درس با پسرم و دوستانش به اینجا می‌آییم. امکاناتی مثل نیمکت و آب‌خوری ندارد، زمین والیبالش هم بدون تور است و گاهی وقت‌ها بچه‌ها طناب می‌کشند و بازی می‌کنند!

بااین‌حال وجود این زمین ورزشی برای بچه‌ها غنیمت است؛ امیدوارم شهرداری ورود کند و این مشکل‌های ریز و جزئی را برطرف کند؛ همان‌طورکه ابتدای تابستان آمدند و اطراف زمین چند پروژکتور گذاشتند.

* این گزارش چهارشنبه ۲۸ مردادماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۷۲ شهرآرامحله منطقه ۹ و ۱۰ چاپ شده است.