طاهره جمشیدی به عشق دختر معلولش، هنرمند شد

قلم‌مو را بر دیوار نشانه می‌گیرد و یک خط راست از آسمان آبی را رنگ آجر‌های دیوار می‌کند و آسمانش را تا بالا می‌کشد. بعد از آن قلم رنگ سبز می‌گیرد و چمن می‌شود تا رنگ سیمانی و آجری دیوار را بگیرد. سطل رنگ قرمز آماده است تا برای گلبرگ‌ها جانفشانی کند. صورتی، نارنجی و باز هم رنگ‌هایی که در هم فرو می‏ریزند تا دست نقاش، نقش زیباتری روی دیوار خلق کند. او نقاشی است که رنگ‌ها را بهانه می‌کند تا نقشی از آنچه در دل دارد بر دیوار رسم کند. دیواری که زیاد از او دور نیست.

دیوار مدرسه دخترم را نقاشی کردم

طاهره جمشیدی نقاش دیوار‌های شهر است، هرچند از قبل روی کاغذ طراحی می‌کرده و نقش‌هایی نیز از طرح‌های خود به یادگار نگاه داشته است، اما اولین نقاشی روی دیوار هنرمند محله که باعث شده حالا خیلی‌ها به عنوان یکی از مهم‌ترین نقاشان روی دیوار روی او حساب کنند، مربوط به نقاشی می‌شود که اولین بار آن را روی دیوار مدرسه دخترش کشید. اما اینکه چطور شد او این تصمیم را گرفت به ویژگی‌های جسمی دخترش برمی‌گردد.

اولین نقاشی جمشیدی که باعث معروفیتش شد، مربوط به نقاشی روی دیوار مدرسه دخترش بود

برای سرگرمی در مدرسه کار می‌کردم

جمشیدی می‌گوید: دخترم یک معلولیت نادر دارد و آن شکنندگی بیش از حد استخوان است. من هر روز دخترم را به مدرسه می‌بردم و برای اینکه مراقبش باشم باید در تمام ساعات مدرسه کنارش می‌ماندم. یک روز وقتی توی حیاط مدرسه نشسته بودم به دیوار‌های آن که توجه کردم دیدم بسیار کثیف است و اثری از نقاشی‌های قدیمی روی آن نمانده، به طوری که تصویر زشتی به وجود آورده بود. من از آن روز با اجازه مدیر مدرسه قلم و رنگ تهیه کردم و دیوار‌های مدرسه را نقاشی کردم و این باعث شد از من تشویقی در مدرسه به عمل آید.

جمشیدی می‌گوید: تمام آن سال را بدون هیچ چشم‌داشتی و تنها برای سرگرمی در مدرسه کار کردم و همه دیوار‌ها و جا‌های مختلف آن را نقاشی کردم و این سرآغازی شد برای اینکه شهرداری بخواهد با آنها همکاری داشته باشم.

جمشیدی و همسرش به صورت خانوادگی سر کار می‌روند

نقاش دیوار‌های شهرمان و هنرمند محله قاسم‌آباد در ادامه می‌گوید: از آن پس شهرداری جهت انجام نقاشی دیواری با من قرارداد بست و من به این کار به عنوان یک شغل نگاه کردم. نقاشی روی دیوار‌های مدارس و بقیه ارگان‌ها جزو کار‌هایی بود که هر روز انجام می‌دادم.

یک نکته جالب در رابطه با کار جمشیدی این است که او همسرش را نیز در کار خود درگیر کرده است. آن طور که خودش می‌گوید همسرش در ابتدا تنها به خاطر کمک به او وقت می‌گذاشته، اما اندک‌اندک به این کار روی آورده و حالا طوری شده که تصمیم دارد این کار را به عنوان شغل اصلی‌اش انتخاب کند. همسر طاهره جمشیدی می‌گوید: نقاشی روی دیوار حال و هوایی دارد که هیچ کار دیگری ندارد.

حالا خیلی وقت‌ها جمشیدی و همسرش به صورت خانوادگی سر کار می‌روند و روی دیوار نقاشی می‌کنند او می‌گوید: دخترم از این کار لذت می‌برد و من خوشحالم خداوند مسیری را جلوی پای من قرار داد تا هر روز و هر ساعت را با خانواده دور هم بگذرانیم. جمشیدی تنها یک گلایه دارد و آن اینکه با وجود مشکلات مربوط به معلولیت و هزینه‌های دخترش هنوز تحت پوشش هیچ بیمه‌ای نیستند. او از اداره ارشاد تقاضا دارد با توجه به فعالیت هنری که انجام می‌دهد جهت بیمه او همکاری کرده تا اینقدر بابت بیمه سرگردان نباشد.

*این گزارش اسفند سال ۹۰ در شماره هفت شهرآرامحله منطقه ۱۰ چاپ شده است.