نگین حبیبی مدال طلای ژیمناستیک کشور را به گردن آویخته است

نگین حبیبی چهارده‌ساله، هنگامی که برای اولین بار پا به سالن ورزشی قائم (عج) گذاشت، شاید خودش هم فکر نمی‌کرد چند سال بعد روی سکوی قهرمانی کشور بایستد و مدال طلای ژیمناستیک را به گردن بیندازد. دختری از محله المهدی(عج) که از پنج سالگی در این رشته فعالیت دارد و حالا مدال‌های رنگارنگ استانی و یک مدال طلای کشوری را در کارنامه‌اش دارد؛ مدال‌هایی که پشت هرکدامشان ساعت‌ها تمرین، تلاش و پشتکار و چشم‌پوشی از بعضی برنامه‌های خانوادگی قرار دارد.

مطلب مرتبط ژیمناستیک برای من هم تفریح است هم قهرمانی

چطور به ژیمناستیک علاقه‌مند شدی؟

به‌طور کاملا اتفاقی با این رشته آشنا شدم. در کودکی انرژی زیادی داشتم. مادرم به‌دنبال کلاس ورزشی برایم بود تا اینکه با سالن ورزشی قائم (عج) و کلاس ژیمناستیک این باشگاه آشنا شد.

-اگر ژیمناستیک را شروع نمی‌کردی، چه ورزشی را انتخاب می‌کردی؟

بسکتبال. من و خواهرم هم‌زمان ژیمناستیک را شروع کردیم. بعد از مدتی، او در رشته بسکتبال فعالیت ورزشی‌اش را ادامه داد. وقتی می‌بینم چطور از ورزش بسکتبال حمایت می‌شود با خودم می‌گویم شاید روزی این ورزش را شروع کنم.

-اولین مسابقه کشوری‌ات چطور برایت گذشت؟

خیلی استرس داشتم. آن‌قدر که حالم بد شد و ساعت ۳ صبح راهی درمانگاه شدم. روز مسابقه بود و باید همراه تیم حرکاتم را اجرا می‌کردم. هرچه به مسابقه نزدیک‌تر می‌شدم، استرسم شدیدتر شد. یکی از دوستانم وضعیتی مشابه داشت؛ کنار هم نشستیم و گفتیم این استرس با شروع مسابقه تمام می‌شود. خودمان را دلداری دادیم که حالا وقت استرس نیست و باید تمرکزمان را روی مسابقه بگذاریم.

-تا حالا شده که در ورزش ناامید شوی؟

این اتفاق زمانی برایم افتاد که در مسابقه‌های کشوری شرکت کردم، اما هیچ کدام از مسئولان پیام تبریکی به من و تیم‌مان ندادند. این ناامیدی زمانی بیشتر شد که قرار بود سال گذشته برای مسابقه‌های باکو همراه تیم برویم، اما اسپانسری برای تیم پیدا نشد. هزینه‌اش را هم خانواده‌ها نتوانستند پرداخت کنند، به همین خاطر با آنکه تیم ما آمادگی زیادی برای حضور در این مسابقات داشت نتوانستیم در رقابت‌ها باشیم.

-چه انگیزه‌ای باعث می‌شود ورزش را ادامه دهی؟

مربی‌ام خانم معصومه صفدرنژاد از همان ابتدا که با او تمرین را شروع کردم، هم مربی بود و هم دوست و هم مشاورم. تشویق‌ها و دلگرمی‌هایش انگیزه‌ای برای ادامه‌دادن مسیرم شد. به امید اینکه روزی مشکلات برطرف می‌شود، ورزش را با انگیزه بیشتر از قبل ادامه می‌دهم.

-برای رسیدن به قهرمانی کشوری و استانی از چه چیز‌هایی گذشتی؟

به خاطر قهرمان‌شدن از حضور در مهمانی عروسی نزدیک‌ترین افراد خانواده‌ام گذشتم. مهمانی‌های زیادی را شرکت نکردم. از تفریح و استراحت گذشتم و سخت تمرین کردم تا بتوانم مقام کشوری به دست بیاورم.

-به نظرت ژیمناستیک‌کاران در محله شما امکانات لازم را دارند؟

ما تنها یک سالن ژیمناستیک داریم و آن هم متعلق به آموزش و پرورش ناحیه ۲ است. خانواده‌ها و مربی‌هایمان کلی پیگیری کردند تا امکاناتش به روز شد. ورزشکاران در ورزش‌های دیگر این امکانات را دارند و نیاز ندارند دنبال حداقل‌ها باشند. اگر روزی مسئول ورزشی بشوم برای دختران ژیمناستیک‌کار امکانات مناسب را فراهم می‌کنم. به نظرم مسئولان باید روی ورزش‌های غیرتوپی هم سرمایه‌گذاری کنند تا سهمیه بیشتری در المپیک داشته باشیم. می‌دانم که ما می‌توانیم مدال طلای بیشتری برای کشورمان به دست بیاوریم.

* این گزارش سه‌شنبه ۲۷ مردادماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۷۰ شهرآرامحله منطقه ۷ و ۸ چاپ شده است.