غلامرضا نامی کاپیتان تیم ملی بسکتبال با ویلچر ایران است

هیچ کس آنها را نمی‌شناسند. حتی اگر سال‌ها در کنار خانه شما زندگی کنند، محال است بدانید این فردی که هر روز با ویلچر از خانه‌اش با یک ساک ورزشی بیرون می‌آید، چه کسی است. اما بد نیست بدانید یکی از سرشناس‌ترین چهره‌های بسکتبال با ویلچر جهان در منطقه ۷ زندگی می‌کند که دنیا او را می‌شناسد، اما بیشتر مردم محله‌اش، کوچکترین شناختی از او ندارند!

تنها مشهدی ملی‌پوش در رشته بسکتبال

غلامرضا نامی ۱۲ است که کاپیتان تیم ملی بسکتبال ویلچر ایران است، تنها مشهدی ملی‌پوش در رشته بسکتبال می‌باشد. وی ۳۶ سال دارد و مدت ۱۷ سال است که ورزش بسکتبال را به خاطر هیجان و تحرکش در آسایشگاه معلولین فیاض‌بخش آغاز کرده است. نامی که به خاطر ویروس فلج اطفال از ۸ سالگی به معلولیت دچار شده، ورزش را نه تنها محدودیتی برای معلولان نمی‌داند بلکه با قاطعیت می‌گوید که هیچ سدی نمی‌تواند او را از ورزش دور کند.

نامی که به خاطر ویروس فلج اطفال از ۸ سالگی به معلولیت دچار شده،می‌گوید که هیچ سدی نمی‌تواند او را از ورزش دور کند

۱۲ سال است که عضو تیم‌ملی هستم

این ورزشکار ارزنده منطقه ۷ مشهد در گفت‌و‌گو با شهرآرامحله، می‌گوید: من سال‌هاست که ورزش می‌کنم و ۱۲ سال است که عضو تیم‌ملی هستم، در این مدت، با نامهربانی‌های زیادی رو‌به‌رو شدم که گاهی دلم را شکسته و گاهی اراده‌ام را قوی‌تر کرده است. هیچ وقت ناتوانی‌ام را باور نکردم و این باعث شد که همیشه در تلاش برای کسب موفقیت باشم.

همیشه امکاناتی که در اختیار افراد معلول در جامعه (نه تنها در ورزش بلکه در تمام امور) قرار می‌دهند، خیلی کم و ناچیز است. اما خیلی از معلولان ما در مسابقات جهانی ناشناخته شده و افتخار‌آفرین هستند. همه در مسابقات آسیایی گوانگجو و یا مسابقات جهانی ترکیه دیدند ایرانی‌ها و به خصوص مشهدی‌هایی که ۵۰ درصد از تیم‌های ملی را در رشته‌های مختلف تشکیل می‌دادند، چقدر خوش درخشیدند.

اما وقتی از مسابقات برمی‌گردیم، دیگر از هیچ‌چیز خبری نیست. مشهد یکی از کلان شهر‌های کشور به حساب می‌آید، اما هیچ امکانات ورزشی برای معلولان ندارد. به طور مثال، ویلچری که من سوار می‌شوم، اصلا استاندارد نیست. نامی ضمن گلایه از مسئولان ورزشی استان و کشور ادامه می‌دهد: مسئولان استان و کشور، فقط شنونده‌های خوبی هستند. من با مسئولان بالاتر هم صحبت کردم و تمام گلایه‌های تیم را به آن‌ها گفتم، اما همه فقط قول دادند و عمل نکردند.

در سال ۲۰۰۳ قهرمان جهان شدیم

از نامی درباره افتخاراتی که با تیم‌ملی کسب کرده، می‌پرسم که او بسیار ناراحت می‌شود و با افسوس می‌گوید: تیم‌ملی بسکتبال با ویلچر ایران، یکی از قدرت‌های اول در جهان بود. ما در سال ۲۰۰۳ قهرمان جهان و به پاراالمپیک رفتیم در پاراالمپیک هم برای اینکه اولین تجربه‌مان بود، نهم شدیم. در ۲۰۰۴ در مسابقات اروپا هم سوم شدیم. در ۲۰۰۶ قهرمان آسیا شدیم، در سال ۲۰۰۷ هم قهرمان مسابقات آزاد در تایلند شدیم و به پاراالمپیک رفتیم. در سال ۲۰۰۸ در مسابقات المپیک همه را بردیم و بدون باخت به اسرائیل خوردیم.

مسئولان گفتند بازی نکنیم و چون می‌دانستند اگر بازی نکنیم، چند سال از مسابقات جهانی محروم می‌شویم، قول دادند پاداش تیم سوم را به ما بدهند. ما بازی نکردیم و تیم‌ملی ۵ سال محروم شد. وقتی به ایران آمدیم، هیچ خبری از پاداش نبود و در واقع تیم‌ملی در خاموشی فرو رفت، چون تمرینی در کار نبود. بعد از مسابقات سال ۲۰۰۸ عملا بسکتبال برایم در سطح جهانی تمام شد. چرا که تا ۵ سال آینده من ۴۰ سالم می‌شود و بدنم از لحاظ آمادگی در سطح مسابقات جهانی نیست.

مطلب مرتبط کاپیتان تیم ملی بسکتبال با ویلچر از هیجان این ورزش می‌گوید

کارمند آسایشگاه معلولان فیاض بخش

نامی عضو تیم بسکتبال با ویلچر خراسان رضوی و کاپیتان این تیم نیز می‌باشد. وی کارمند آسایشگاه معلولان فیاض بخش است و ضمن قدردانی از مهندس حمیدی و مستشاری که برای معلولان ورزشکار، امکانات خوبی را در نظر گرفته‌اند، می‌گوید: ما برای تمرینات تیم استان در زمینی روباز بازی می‌کردیم، اما برایمان سالن سرپوشیده درست کردند که جا دارد از آقای حمیدی تشکر کنم. اما دوست دارم به آقای حمیدی یادآوری کنم که بعضی از معلولان در این آسایشگاه، امکانات خاصی می‌خواهند.

*این گزارش آذر سال ۹۰ در شهرآرامحله منطقه ۷ چاپ شده است.