علی جوشنی سیوپنجساله است و حافظ سه جزء قرآن. او که بر اثر یک بیماری نابینا شده، قرآن را فقط با شنیدن آموخته است.
منطقه ۵
همسایگان میهماننواز
گلشهر یکی از بخشهای حاشیهای و پرتراکم منطقه ۵ است که در ۴ دهه گذشته جمعیت زیادی از مهاجران افغانستانی را در خود جا داده و اکنون بزرگترین محله مهاجرنشین ایران است. فراوانی رستورانها و لباسفروشیهای افغانستانی موجب شده «گلشهر» به عنوان یک جاذبه گردشگری در مشهد شناخته شود. «شلوغبازار گلشهر» از خیابانهای مهم این منطقه است. برگزاری بازیهای گروهی چون: بادبادکبازی، چوب دنده، فوتبال و... در این منطقه به جذابیتهای آن افزوده است.
خیابان سرخس (شهدای فاطمیون) که فعالترین راسته مشاغل سنتی و قدیمی مشهد است و ۲ میل کوره آجرپزی با قدمت بیش از ۷۰ سال که ثبت ملی شده، هویتی تاریخی به این منطقه میدهد. زمینهای بایر و رهاشده یکی از معضلات جدی این منطقه بهشمار میآید که مشکلاتی ازجمله حضور معتادان، ایجاد گردوغبار و بیماریهای مختلفی را بههمراه داشته است. شهرداری منطقه ۵ سال ۱۳۷۴ شکل گرفته و در مساحت ۱۴۳۸ هکتاری آن ۱۷۶ هزار نفر زندگی میکنند.
سیدامیر نبیزاده میگوید: جامعه ما نیاز به افزایش و جوانی جمعیت دارد. به همیندلیل ما همیشه از خانوادههای چندفرزندی محله که شرایط اقتصادی مناسبی ندارند، حمایت کردهایم و این کمکها را ادامه میدهیم.
اهالی محله کوی سلمان بیش از ۱۰ سال است که هر روز چهارمرتبه نظارهگر سیدمرتضی سیدی هستند، درحالیکه با صدای اذان ظهر و مغرب، پدر بیمارش را برای اقامه نمازجماعت کول میکند و به مسجد میآورد.
حدود ۱۸۱سال پیش، خدربیگ، در فاصله ششکیلومتری باروهای شهر مشهد بهعنوان منزلگاهی تلقی میشد که کاروانهای تجاری قادر به اتراق موقت در آن بودهاند. این قلعه چنان مستحکم بود که میشد روی آن بهعنوان مکانی امن حساب کرد.
نوجوانان خلاق محله کوی سلمان با طراحی یک بازی، رتبه اول مرحله استانی جشنواره خوارزمی را کسب کردند.
دارالقرآن بشارت در ۲۵ سال گذشته، میعادگاه کودکان و نوجوانان بسیاری در گلشهر بوده است.
سیدعلی حسینی مردی مهاجر از ولایت بامیان است که سقف بالای سرش، یعنی تمام داراییاش را وقف کرده تا با قسمتی از آن، کتابخانهای برای دانشآموزان افغانستانی و مهاجران بازمانده از تحصیل بسازد.