حاج حسین زارع پهلوان معروف محله سیسآباد و رسالت است که بسیاری از هم محلهایهایش برای گرهگشایی از مشکلات ریز و درشتشان در خانه او را میزنند.
گود کشتی باچوخه فردوسی قدمتی دیرینه دارد. مکان اصلی و اولیه آن نزدیک آرامگاه بوده است و در دهه۲۰ تا ۴۰ پهلوانان زیادی در اینجا کشتی گرفتهاند.
سیدجواد حسینی میگوید: کباده، یکی از سختترین وسایل زورخانه است و وقتی که ورزشکار زیر آن میایستد، همه بدن و اندامش دیده میشود. برای همین است که کبادهزن حرفهای خیلی کم داریم.
دیدم مال و منال برای سفرهداری ندارم و از طرفی هم در ذاتم لاتی و داشی نیست. برای همین چرخی را انتخاب کردم تا در میان مردم صاحب ارزش و احترام شوم.
روحیه پهلوانی همیشه ضمیمه نامآوریهای محمدحسین حیدری بوده است. معروف بوده است به «پهلوان ریزقامت محله» که نمیگذاشته کسی دست تنها بماند.
آنچه که بیش از هر چیز زندگی «پهلوان رستم» را خاص کرده، علاقه او به جمع آوری اشیای خاص است. «موزه آیینهای پهلوانی شه لافتی» نتیجه این علاقه اوست که ۶۰ سال به طول انجامیده است.
ابراهیم صدری که ۵۷ سال از عمرش با کشتی پیوند خورده است میگوید: از قدیم هر کجا نیاز به ریشسفیدی بود، از کشتیگیرها کمک میخواستند.
بعد از نزدیک به چهلسال، گود شهیدچمران نیاز به تعمیر دارد، درست مثل فردی که به میانسالی رسیده و هر روز بخشی از بدنش بیمار میشود و نیازمند دکتر است.
یکی از رسوم کشتیگیران و پهلوانان قدیم رسم سفرهداری بود، قربانعلی غلامی با ۹۴ سال سن را از این حیث میتوان جزو آخرین سفرهداران کشتی پهلوانی دانست.
کربلایی عباس ناجیاصغری به «عباس گوشتی» و «عباس نادر» محله نوغان معروف بود، پهلوان محله بود و هوای نیازمندان را داشت.
زورخانه شهید احمدی برخلاف دیگر گودهای مشهد، پر از باستانیکاران جوان است و اصلا همین نسل سومیهای این زورخانه، چراغش را روشن نگه داشتهاند اما در میان این بروبچههای پرانرژی، حاج علی خاکسار بدجور خودنمایی میکند.
سبک و شیوه خاص ضربگرفتن سیدمهدی ببرحسینی، از دلایل شهرتش در میان اهل فن است؛ کافی بود یک بار پهلوانی با ضرب مرشدی او ورزش کند، چنان شیفتهاش میشد که دلش نمیخواست به زورخانه دیگری برود.
زورخانه «فاتح خیبر» به همت هیئت پهلوانی و زورخانهای استان خراسان رضوی بنا شده است. در این گود که بزرگترین گود زورخانه کشور است، از بچه هفت ساله تا پیرمرد ۷۰ ساله تمرین میکنند.
محمد عوشار ۳۰ سال است در باشگاه راهآهن کشتیگیر تربیت میکند.
کوچه شهید قانع ۲۰ یکی از چند معبر مقابل زندان مرکزی مشهد است که البته از مشکلات ناشی از این مجموعه بیبهره نبوده است. این کوچه از معابر فرعی محله تربیت است که وجود زورخانه پاسارگاد ظرفیت ویژه آن است.
میان صحبتهای شهروندانی که سرگرم روزمرگیها شدهاند بهسختی میتوان چند عبارت مستند از زندگانی پهلوانی بیرون کشید که نخستین اهداکننده بازوبند پهلوانی به حرم امامرضا (ع) بود.
برخلاف آن چیزی که همه فکر میکنند، نسل پهلوانهای معرکهگیر هنوز منقرض نشده است.
میرسعیدی، پهلوانی باستانیکار و صاحب زنگ گود زورخانه در کشور، تا دو ماه دیگر، 79بهار را پشت سر میگذارد. کافی است یک روز آفتابی از کوچه «مهربان» در محله کلاهدوز عبور کنید. اول صبح، یکی از اولین مغازههایی که باز است، نجاری مرد باستانیکار است. او بین تختههای چوب، سرش به کار گرم است.
احداث این گود زورخانه هم قصه شیرینی دارد. گویا هدایتی، شهردار وقت منطقه5 شبی به گود زورخانه بولوار وحدت میآید و ورزش و ضربزدن آنها را میبیند و میگوید: سعی میکنیم در این منطقه زورخانهای احداث کنیم.
در نهایت گود زورخانه سال1397 در خیابان شهیدآوینی5 احداث میشود. آداب و رسوم زورخانه از زبان باستانیکاران این گود، شنیدنی است.
سال1342 در روستای پهلوانپرور گوارشک، خاطرهای رقم خورد که تا امروز زنده است و دهانبهدهان بین مردم میچرخد. بازماندگانی که این روز را به خاطر دارند، هنوز با شور و اشتیاق خاصی از آن صحبت میکنند. در این سال، روستای گوارشک که در بیستوچهارکیلومتری مشهد قرار دارد، میزبان جهانپهلوان غلامرضا تختی بود. در این روز، حدود 2 تا 3هزار نفر به دیدار تختی آمدند و آنقدر گاو و گوسفند و شتر جلو پایش کشتند که خود پهلوان از مردم خواست دیگر برایش خون نکنند.