سمیرا اکبریکلاهیطوسی روزهایی را به خاطر میآورد که هنوز خیابان بهشتی شکل و شمایل امروزش را نداشت و در آن از بولوار خبری نبود. به گفته او محله در این چهلسال توسعه یافته و از بافت سنتی خارج شده است.
کوچه «امامرضا (ع)۹» با ساخت نخستین گاراژهای ماشین در آن، رونق و آوازه پیدا کرد.
بعد از انقلاب به مرور ساختوساز در کوچه برادران شهید صفدرینژاد۲۰ زیاد شد. این کوچه اکنون با داشتن بوستان، زمین ورزشی و کتابخانه محل جمع شدن کودکان، جوانان و بزرگسالان محله شفاست.
قدرتالله رحمانی در آستانه ۷۰سالگی بخشی از هویت توس است، محدودهای تاریخی که در گذر زمان تغییرات زیادی را به خود دیده است، از افزایش جمعیت گرفته تا تغییر شغل مردم و بافت این محدوده حالا شهری که به نام محله فردوسی شناخته میشود.
حسین فضایلی درباره شیوههای مقاومسازی و بهسازی خانههای قدیمی میگوید: مشکلی که بافت قدیم ثامن داشت، تراکم زیاد آن بود؛ تراکمی که در کوچکترین حادثه، امدادرسانیها را مختل میکرد.
ینجا، فقط بازار فرش مشهد در محله بالاخیابان نیست، بلکه یک تکه طلایی از تاریخ، هویت و فرهنگ این مملکت (قطعا نه فقط مشهد) است.
صابر یک، بخشی از محله گلدیس است که به نام شهید مجید قاسمی نامگذاری شده و سابقه سکونت در آن به اواسط دهه۵۰ برمیگردد. در دو سال گذشته، پروژههای زودبازده متنوعی در این کوچه اجرا شده است.
در این گزارش به جزئیاتی از ساماندهی و بازپیرایی بازار سرشور اشاره شده که از ۴۰۰ سال پیش گذرگاه زائران برای تشرف به حرم مطهر بوده است.
بجستان تنها یک نوع کویر ندارد، اگر مسیر را به سمت بشرویه ادامه بدهید ریگزاری سر راهتان سبز خواهد شد. قبل از کویر نمک فخرآباد هم کویر معروف «یونسی» با انواع رمل و ریگزار قرار دارد.
کمتر از یک قرن قبل، احمدآباد مزرعهای در حاشیه شهر و بر کرانه راه شوسه منتهی به وکیلآباد بود. از اسناد چنین برمیآید که مزرعه احمدآباد به خاندان ملکالتجار خراسان تعلق داشته است.
کارخانه قند آبکوه بهعنوان سومین کارخانه قند ایران با کمک مهندسانی از کشور چکاسلواکی در زمینی به مساحت حدود ۲۸هکتار در اراضی آبکوه مشهد ساخته شد.
کوچه شهید اسدالله کشمیری۴۴ در محله قرقی به شاهراه مهرگان معروف است. دلیل تنوع واحدهای تجاری و خدمات ارائه شده در آن نیز به همین موقعیت ممتاز و فراوانی رفتوآمدها بازمیگردد.
هاشم آلابراهیم میگوید: خانه پدریام در کوچه روضهخوان ۳ دیواربهدیوار خانه خالهام بود. خانه قدیمی خودمان هنوز پابرجاست، اما بهجای خانه خالهام، مسجد امامهادی (ع) بنا شده است.
کوچه دانشآموز۲۹ که از بولوار دانشآموز تا سیدرضی کشیده شده است، هیچ شباهتی به گذشتهاش در دهه ۵۰ و ۶۰ ندارد. در آن، نه خبری از خانههای پانصدمتری ویلایی هست و نه کوچههای خاکی که در پاییز غرق در گلولای بود.
حاجاحمد چشمهنور از نخستین ساکنان محله زیباشهر میگوید: آنزمان آستانقدس قطعات ۲۵۰ متری زمین را در این محله به کارمندان واگذار میکرد؛ زمینهایی در بیابانی پر از تپه و پستی و بلندی که تنها دلیل سرمایهگذاری در آن، وعده ساختهشدن بزرگترین پارک شهر بود.
مهدی خداشناس میگوید: بعد از بیست سال، خود مردم را به میدان آوردیم و اصلاح و بازنگری طرح تفصیلی را انجام دادیم و دیگر بین مردم این تفکر نیست که شهرداری میخواهد آنها را از محله شان بیرون بیندازد.
این گزارش درباره یکی از کهنسالترین مزارع اطراف مشهد که فقط نامی از آن باقی مانده است. قدیمیترین اسناد موجود درباره مزرعه زرگران مربوط به دوره صفوی و عهد شاهعباسیکم است.
محبوبه بلوچپور از سال۸۰ از تربتحیدریه به مشهد کوچ کرد. طولی نکشید که حس غربتی که داشت، به حس تعلق تبدیل شد. مشتری خدیجهخانم، لوازمتحریرفروش محله شد و با خانم حسینی، بقال محله دوست شد. طی این مدت، بلوچپور روند آبادانی محله را از نزدیک نظارهگر بوده است.
«خانه آشتیکنان» یکی از خانههای تاریخی بازارچه سراب است که از قلعوقمع روزگار، جان سالم به در برده و این روزها با همت خانواده نخعی، پدر و پسری خوشفکر تبدیل به خانه موزه در محله جنت شده است.
کوچه چهنو۴ که این روزها تابلوی «مهراندیش» بر دیوار آن نصب است، مسیر فرعیای بوده که اکنون به زائرپذیرهای کوچک و بزرگ اختصاص دارد، روزگاری محل سکونت دراویش بوده است.