معمار ۴۰ سازه

محمد سلامی استاد| قاسم‌آباد با وجود آنکه زمان زیادی از ساخت آن نمی‌گذرد، شاهد حضور هنرمندان، ورزشکاران و نخبگان زیادی بوده است که هر یک بر غنای هنری و فرهنگی این منطقه افزوده‌اند. 

«محمدرضا عصار» چهل‌وهشت ساله خالق کار‌های هنری و صنایع دستی، فعالیت در این حرفه را مدیون پدر و علاقه خود به صنایع دستی می‌داند. این هنرمند کار خود را با تزیینات ساختمان آغاز کرده و اینک به ساخت صنایع دستی روی آورده است.

محله ایثارگران، درحالی میزبان این هنرمند است که تجربه زندگی در خیابان‌های استادیوسفی، امامیه و شاهد را داشته است. عصار علاقه به کار‌های هنری و فنی را از  پدرخود به ارث برده است: «زمانی که هنوز پشت لب‌هایم سبز نشده بود، علاقه خاصی به کار‌های فنی و هنری داشتم. آن زمان کیت‌های الکترونیکی را که در بازار وجود داشت، می‌خریدم و با آن‌ها کار می‌کردم. آن زمان این‌ها، اسباب‌بازی‌های من محسوب می‌شدند. خوب که نگاه می‌کنم، تلاش‌های آن وقت من، در کار الانم، خود را نشان داده است.»

پدرم، مربی‌ام بود

عصار هنر خود را مدیون پدر می‌داند و معتقد است که اگر پدرش نبود، شاید هرگز به این کار روی نمی‌آورد: «پدرم یعنی علی عصار، معمار ساختمان بود. هنوز دانش‌آموز دوران دبیرستان بودم که به‌عنوان وردست پدر شروع به فعالیت کردم. پدرم معمار قهاری بود و صفر تا صد ساخت خانه را به‌عهده داشت.»

تجربه چند سال حضور درکنار پدر برای عصار حکم شرکت در دانشکده معماری را داشت و هنوز چند سالی نگذشته بود که او به معماری برجسته تبدیل شد: «من کارم را به‌صورت تجربی آغاز کردم، ولی در کارم، هیچ‌گاه از انتقال تجربه دیگران به خودم و تحقیق و مطالعه روی‌گردان نبوده‌ام. بار‌ها شده که به مهندسان ساختمان مراجعه کرده‌ام و نظر آن‌ها را درمورد کارهایم جویا شده و از آن‌ها مشاوره گرفته‌ام.»

معمار مسجد بودم

اینک عصار به معماری حاذق تبدیل شده است و جا پای پدرش می‌گذارد. کار اول هر کسی خاطره‌ساز است و همه از آن به‌عنوان خاطره یاد می‌کنند. عصار خوش‌شانس بوده که اولین کار‌های او ساخت و تزیین مساجد بوده است: «مدیریت و طراحی مسجد امام‌حسن‌مجتبی (ع) در شهرک نیروی هوایی واقع در بولوار فکوری، فرصت خوبی بود تا خودم را نشان بدهم. مساجد، خانه‌های خدا بر روی زمین هستند و کار من به‌نوعی مقدس بود.

تجربه مسجد برای من خوشایند بود و به همین دلیل مدیریت طراحی و ساخت چند مسجد دیگر را در مشهد، قدمگاه، دیزباد، آبادان و شادگان خوزستان برعهده گرفتم. شاید تابه‌حال به مسجد فرودگاه مشهد یا همان مسجد بهمن رفته باشید. طراحی و معماری محراب، سردرها، گنبد و مناره‌های آن مسجد برعهده من بود که به‌خوبی از عهده آن برآمدم.»

کاربرد فناوری در معماری

در هر کاری نبوغ، خلاقیت و پشتکار معجزه می‌کند و برای انجام آن، شما باید به آخرین فناوری‌های روز دنیا مسلط باشید و این کار مستلزم برخورداری از روحیه یادگیری و آموزش مداوم است: «من معماری را به‌صورت تجربی از پدرم آموخته‌ام، ولی این دلیل نمی‌شود که از آخرین فناوری‌ها استفاده نکنم. نرم‌افزار‌های مختلفی در زمینه معماری هستند که یک معمار برای پیشبرد بهتر کارش باید از آن‌ها استفاده کند.

اتوکد، فتوشاپ، پریمیر و... نرم‌افزار‌هایی است که من کار با تمام آن‌ها را بلدم. فضای مجازی دیگر حوزه‌ای است که یک معمار باید از آن برای شناخته شدن کارش استفاده کند. نمایشگاه‌های داخلی و بین‌المللی یکی از بهترین مبادی شناخت و فروش کار‌های هر فردی برای مخاطبانش است. فرد در هر نمایشگاهی که فکر می‌کند به ارتقای کارش کمک می‌کند، باید شرکت کند.»

این اقدامات، موفقیت‌های فراوانی را نصیب عصار کرده و تابه‌حال معماری ۴۰ سازه از پایه و تزیین ۵۰ ساختمان را در کارنامه خودش ثبت کرده است.

از معماری تا صنایع دستی

بازار مسکن خوابیده است. این جمله از چند سال قبل مدام شنیده می‌شود و تمام افرادی که به‌نوعی با صنعت ساختمان سروکار دارند، دچار رکورد و بیکاری شده‌اند: «چند سال است که بازار ساخت‌وساز قدری خوابیده است، ولی این مشکل نمی‌توانست جلودار من باشد و من باید فکری برای کار خود می‌کردم.

خوشبختانه من فنی هستم و از هر رشته‌ای چیزی می‌دانم. از قبل به کار صنایع دستی علاقه داشتم و با داشته‌هایی که از قبل آموخته بودم، به کار صنایع دستی روی آوردم. این روز‌ها آباژور، چراغ، آب‌نما و هرچه فکرش را بکنید، می‌سازم و به بازار عرضه می‌کنم.»

به نام اقتصاد مقاومتی به کام پیمانکار

عصار از برخی نمایشگاه‌هایی که برای هنرمندان برپا می‌شود تا صنایع دستی خود را در آن عرضه کنند، گله دارد. او که سابقه شرکت در نمایشگاه‌های متعددی مانند پارک ملت، کمپ غدیر، آستان قدس، ایثارگران و... را در کارنامه دارد، از کرایه غرفه‌های این نمایشگاه ناراضی است: «چند وقت پیش مسئولان، نمایشگاهی به نام «اقتصاد مقاومتی» گذاشتند. متاسفانه برپایی این نمایشگاه به پیمانکار واگذار شده بود و آن‌ها نیز بدون ملاحظه، اجاره‌های سنگینی از غرفه‌داران می‌گرفتند که به‌صرفه نبود.

به جای اینکه این نمایشگاه دست واسطه‌ها را کوتاه کند و محلی برای ارتباط بی‌واسطه بین تولیدکننده و مصرف‌کننده باشد، به دست واسطه‌هایی افتاده بود که بابت هر شب، مبلغی از ۶۰ هزار تومان تا ۱۵۰ هزار تومان می‌گرفتند. با وضع اقتصادی‌ای که الان در جامعه وجود دارد و مقدار فروش هر نمایشگاه، این اجاره‌ها برای تولیدکننده به‌صرفه و توجیه‌پذیر نیست.»

این گزارش چهارشنبه، ۲۰ دی ۹۶ در شماره ۲۷۶ شهرآرامحله منطقه ۱۰ چاپ شده است