بانوی نینجاکار شهرک شهیدرجایی ۷ مدال جهانی دارد

عفیفه ناظمی| روزی روزگاری بود که سرگرمی دختر‌ها یا عروسک‌بازی بود یا اگر قد کشیده بودند، خیاطی و گلدوزی اوقاتشان را پُر می‌کرد، اما این روز‌ها جنس سرگرمی‌ها و علائق دختران عوض شده است. یکی تجارت می‌کند و آن یکی اختراع.

خلاصه برای تعریف از هنر‌هایی که از سرانگشتان بعضی از آنها جاری است، رسما انگشت کم می‌آید. حالا جالب‌تر اینجاست که در همان روز و روزگار خیلی‌ها فکر می‌کردند، ورزش‌های رزمی و تبحریافتن در آنها فقط از عهده جکی‌جان‌ها و جت‌لی‌ها برمی‌آید و تا بروس‌لی نباشی، اسم و رسمی هم در این دنیا کسب نمی‌کنی، اما راستش را بخواهید، همان‌ها که همین‌ها را می‌گفتند، چند‌وقت پیش که خبری مبنی بر وجود ۳ هزار زن نینجای ایرانی در رسانه‌های خارجی و داخلی منتشر شد، حرفشان را پس گرفتند. اما این موضوع وقتی برای ما مسجل شد که به دیدن «مریم عصمتی‌خدابنده» رفتیم. دختر جوان ورزشکاری که سکو‌های جهانی هم زیر پایش بوده است.

برای هدفم هر روز تمرین می‌کردم

این ورزشکار موفق که در شهرک شهید رجایی زندگی می‌کند از ۱۱ سالگی و در دوره راهنمایی ورزش را آغاز کرده و توانسته است در ۶‌سال تمرین در رشته ووشو و نانچوآن (از سبک تالو)، مدال‌های آسیایی و جهانی را درو کند.

مریم ماجرای شروع فعالیتش را در این رشته این‌طور عنوان می‌کند: دوران راهنمایی بودم که به تشویق خواهرم وارد این رشته شدم. عزمم را جزم کرده بودم که خیلی زود در رشته ووشو به‌نتیجه برسم و برای همین هر روز برای تمرین به باشگاه می‌رفتم.

در مدت ۶ سال پس از شروع ورزش، توانستم هفت مدال کسب کنم 

او ادامه می‌دهد: در مدت یک سال اسمم برای مسابقات کشوری درآمد و برای پیوستن به اردوی تیم ملی به تهران رفتم، بعد هم عازم مسابقات جهانی اندونزی شدم. یادم هست برای این مسابقات سه‌ماه پی‌درپی تمرین می‌کردم. این مدت دور از خانه و خانواده بودم و شرایط هم حسابی سخت بود، اما چون نیت پیروزی داشتم همه همتم را به‌کار گرفتم تا سختی آن دوری را با شیرینی یک مدال جبران کنم.

۶‌سال تلاش کردم؛ ۷ مدال جهانی و آسیایی نصیبم شد

این ورزشکار جوان درباره مقام‌هایی که تابه‌حال از آن خود کرده است، می‌گوید: در مدت ۶ سال پس از شروع ورزش، توانستم هفت مدال کسب کنم که شامل یک برنز در مسابقات جهانی سال ۲۰۰۸، دو برنز و یک طلا در مسابقات آسیایی سال ۲۰۰۹، یک طلا و یک نقره در مسابقات جهانی سال ۲۰۱۰ و مقام سومی و مدال برنز برای مسابقات آسیایی سال ۲۰۱۱ بود. مریم که علاوه بر دنبال‌کردن ورزش حرفه‌ای در حال ادامه تحصیل در رشته تربیت بدنی است، بخش زیادی از موفقیت‌هایش را هم مدیون پدر و مادری است که دست گرم حمایتشان در طول این سال‌ها پشت او بوده تا دغدغه‌هایش سبک‌تر شود.

مطلب مرتبط آموزش تکواندو به شرط معدل

چشم مسئولان بسته است

ادامه صحبت‌های مریم همراه می‌شود با گلایه از کمبود امکانات ورزشی در شهرک شهید رجایی. امکاناتی که برای یک ورزشکار حرفه‌ای در حد صفر است و برای جمعیت زیاد این شهرک، ناچیز. او بیان می‌دارد:از این منطقه، چهره‌های زیادی به ورزش استان و کشور معرفی شده‌اند، اما متاسفانه چشم مسئولان به روی این محله و ظرفیت‌هایش بسته است. در حالی که می‌توانند با سرمایه‌گذاری ساده‌ای، استعداد‌هایی در قد و قواره مقام‌های جهانی تربیت کنند.

* این گزارش در شماره ۱۰ شهرآرا محله منطقه ۶ مورخ ۱۲ تیرماه سال ۱۳۹۱ منتشر شده است.