کد خبر: ۱۳۷۱۹
۱۰ مرداد ۱۴۰۵ - ۱۴:۰۰
مداح

هیئتی بودن افتخار مداح جوان محله مهرآباد است

محمود خاوری جوان ۲۳‌ ساله مداح جوان محله مهرآباد است. او هیئتی بودن را دوست دارد و به آن افتخار می‌کند. می‌گوید: حس می‌کردم وقتی در مداحی موفق‌ترم که بتوانم ادامه تحصیل بدهم پس تمام تلاشم را کردم تا در رشته فقه و حقوق دانشگاه پذیرفته شدم.

سید علی حسینی مبارز| بعد از یک جلسه می‌آید روزنامه. «جلسه» اولین و آخرین حرف هیئتی‌هاست. جلسه به زندگی اش اعتبار می‌دهد و به آن ایمان کامل دارد. قیافه‌اش شبیه همه جوان‌هاست؛ مرتب لباس پوشیده است. محمود خاوری موقع عکس گرفتن، ژست نمی‌گیرد؛ بیشتر از هر چیزی نگران حرف اطرافیانش است. وقتی حرف می‌زند، مستقیم در چشم‌هایت نگاه می‌کند تا تاثیر حرف‌هایش را ببیند. آرام و شمرده حرف می‌زند، اما وقتی پای مسائل اعتقادی پیش می‌آید لحنش استوار می‌شود. دین و اعتقاداتش در زندگی از هر چیزی برایش مهم‌تر است.

 

همیشه به مداحی فکر می‌کردم

می‌گوید: از همان دوران بلوغ خواندن برای ائمه (ع) را دوست داشتم؛ حس می‌کردم با خواندن برای آنها راحت‌تر می‌توانم احساسم را منتقل کنم. معتقدم در مداحی بهتر می‌شود حرف دل را زد و مخاطب این را خوب باور می‌کند. به نظرم

هر چه این اعتقاد محکم‌تر شود، حرفت به دل بیشتر می‌نشیند، من تاثیر حرف‌هایم را که ناشی از اعتقاداتم بوده است، در مردم دیده‌ام.

 

هنر ماندگار است

خاوری ادامه می‌دهد: همیشه فکر می‌کردم هر اندیشه‌ای که در قالب هنر نگنجد، ماندنی نمی‌شود. انگار یک قانون بود که من باید به آن می‌رسیدم. پدرم مشوقم شد و بعد هم مادرم، اوایل پدر و مادرم بودند و بعد هم حمایت‌های استادم امیر عارف من را مشتاق‌تر کرد تا راه را ادامه دهم.

 

هیئت، دلم را زنده می‌کند‌

می‌گوید: ۲۳‌ساله‌ام و بزرگ شده در خانواده‌ای مذهبی در ورامین. به زندگی در مشهد می‌بالد و می‌گوید: از ۲۳‌سال زندگی، ۱۹‌سالش را در مشهد گذرانده‌ام.

محمود خاوری که مداح هیئت بقیه‌ا... (عج) مهرآباد است، هئیتی بودن را دوست دارد و به آن افتخار می‌کند: دغدغه‌هایی داشتم که باید یک جوری آنها را به گوش مردم می‌رساندم؛ احساس می‌کردم باید بخوانم و شرکت در هیئت‌های مذهبی دلم را زنده می‌کرد.

کسب مقام سوم کشوری در همایش مداحان جوان کشور، رتبه‌ای است که او را به ادامه دادن این راه تشویق می‌کند

نام کربلا روح را زنده می‌کند

می‌گوید: خوبی مداحی همین است که همه مداحان ذکرشان، نام سید‌الشهدا (ع) است. ارداتش به صاحبان بین‌الحرمین آن‌قدر زیاد است که هر وقت نامش می‌آید، چشمش از اشک خیس می‌شود. می‌گوید: نامش را خیلی برده‌ام، اما هر باراسمش می‌آید، وصفش برایم مشکل‌تر می‌شود. فقط باید رفت و آنجا را از نزدیک دید.

 

نخستین بار که چشمم به گنبد افتاد...

نخستین باری که چشمم به آن گنبد نورانی افتاد، د چار شک شدم. به خودم می‌گفتم خواب هستم یا بیدار... آن روز بهترین خاطره زندگی‌ام رقم خورد و محال است آن را فراموش کنم.

اعتقاد دارد چهارده معصوم (ع) و اهل بیت (ع) همه نور هستند و توسل به همه آنها سعادت را نصیب آدم می‌کند و می‌گوید: البته من ارادت خاصی به حضرت زینب (س) دارم و محال است جلسه‌ای داشته باشم و اشاره‌ای به ایشان نکنم.

 

کار دل است

خاوری بیان می‌کند: کار ما و بچه‌های هیئت همیشه دلی بوده است؛ می‌خوانیم و توسل می‌کنیم. هر که این راه را انتخاب می‌کند، اولش باید به علاقه خود ایمان داشته باشد. بدون علاقه نمی‌تواند قدمی بر‌دارد. تاکید می‌کند: تشویق کردن مداحان جوان به ویژه آنها که تازه پا به دنیای مداحی گذاشته‌اند، بخش مهم این کار است و بعد هم همت و همت و همت.

 

اول باید خودش را منقلب کند

مداح محله ما می‌گوید: مداح برای اینکه ببیند لحنش تاثیر‌گذار است یا نه، اول باید ببیند کلام، خودش را منقلب می‌کند یا نه؛ بیشترین حال و هوای مداحی در همین رابطه است. سپس ادامه می‌دهد: مداحی هم ابزار می‌خواهد و هم صدا، علاقه و آموزش. برای برگزاری یک جلسه بهتر، تمرین بیشتر نیاز است؛ بعد هم شعر خوب و تاثیر‌گذار.

محمود خاوری اشاره می‌کند: بیشترین جلسه‌ها متعلق به بچه‌های محل است. من قبل از اینکه در جلسه‌ای حضور داشته باشم، اول برای بچه‌های محله می‌خوانم. از علاقه قلبی‌اش می‌گوید: دوست دارم تا وقتی جان در بدن دارم شعر بگویم و بخوانم به خصوص برا‌ی امام حسین (ع).

زندگی تحصیلی من

خاوری ادامه می‌دهد: حس می‌کردم در مداحی وقتی موفق‌ترم که بتوانم ادامه تحصیل بدهم پس تمام تلاشم را کردم تا در رشته فقه و حقوق دانشگاه پذیرفته شدم و حالا هم مشغول تحصیلم. علاوه بر اینها در جلسات قرآنی المهدی (عج) که در مسجد موسی‌بن‌جعفر (ع) برگزار می‌شود، حضور دارم.

 

افتخاراتی داشته‌ام

کسب مقام سوم کشوری در همایش مداحان جوان کشور، رتبه‌ای است که او را به ادامه دادن این راه تشویق می‌کند تا به قول خودش برای کسانی بخواند که کربلایی‌اند و امام حسینی (ع). او که هر وقت نام امام حسین (ع) و کربلا می‌آید، دستش به نشانه احترام روی سینه می‌رود، در پایان می‌گوید: خوشحالم که از جلسه‌ای‌ها هستم.

 

* این گزارش در شماره ۵۴ شهرآرا محله منطقه ۵ مورخ ۶ خردادماه سال ۱۳۹۲ منتشر شده است.

کلمات کلیدی
آوا و نمــــــای شهر
03:04
03:44
اینستاگرام