نوشته های سیده نعیمه زینبی در سایت مشهد چهره
ثبت نام در فهرست ملی، تنها کار میراث برای خانههای تاریخی!
اداره کل میراثفرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خراسان رضوی در ۲ دهه اخیر نام خانهها و بناهای تاریخی بسیاری را با هدف حفظ و نگهداری ثبت کرده است، اما آنها پس از مدتی تخریب شدهاند!
تنها آسیاب آبی و ثبتملیشده مشهد رها شده است!
حسن محمددوست میگوید: خیلی وقت است آسیاب کار نمیکند و اکنون خبری از مجراهای آب و سنگ زیرین آسیاب نیست. تنوره آن تخریب و سنگ رویین آن هم جابهجا شده است. با ورود به دخمه گنبدی با تکه سنگ رویین آسیاب روبهرو میشویم که به دیواری تکیه داده است.
گذری بر تاریخ ششصد ساله کاشیکاری در حرمرضوی
کافی است سر بلند کنی و بر کاشیکاری هفتصدساله مسجد گوهرشاد چشم بدوزی تا در زمان سفر کنی؛ از دوره تیموری به صفوی، از دوره صفوی به قاجار، یا حتی به دوره معاصر بیایی.
صفای دل روضهخوان نابینای کوی کارگران
«حاجمحمد اسدی» روشندلی است که حدود ۵۰ سال است روضه میخواند. ۴۰ سالی است که ساکن محلۀ کویکارگران است و جوانهای این محل با صدای روضهاش خاطره دارند.
چرا اسدی قربانی گوهرشاد شد؟
روزگار به ضرر اسدی ورق میخورد و خون مردم و پاسبانان در واقعه گوهرشاد بر گردن او میافتد تا میان دستگیری تا صدور حکم اعدام و اجرای آن یک هفته هم فاصله نباشد.
جواد شهرستانی؛ شهردار خوشنام مشهد
مهندس جواد شهرستانی نقش شهرداری را در کارهای خیر پر رنگ کرد و توانست با نبوغ خودش در آن زمان مدیریتی جامع برای شهر بهوجود بیاورد.
نگاهی به روزگار رفته بر صنعت فرش مشهد
اگر کارگاهها و کارخانههای حلاجی در مشهد شکل نمیگرفتند، خبری از رونق کارگاههای قالیبافی نبود تا پشم خام را به محصولی قابلاستفاده تبدیل کنند.
آیینهکاری، یادگار قاجارها در حرم مطهر امام رضا(ع)
از وقتی آیینههای ظریف آلمانی راهشان بهسوی مشهد باز شد، بهمرور آیینهها جای کاشیها، نقاشیها و گچبریها را در بسیاری از رواقها و فضاها گرفت آنچنان که اکنون آیینهکاری تصویر غالب تزیینات حرم است.
آشنایی با بخشهای روشنایی حرمرضوی در دوره صفویه
در آن زمان جایی بوده است که مشعلهای حرم را در آن جمع و نگهداری میکردهاند. به این فضا مشعلخانه میگفتند و افرادی باعنوان مشعلدار و مشعلچی زیرنظر مشعلدار باشی و مهترمشعلدار کار میکردند.
کوی کارگران؛ محل زندگی کارگران کارخانه نخریسی
هویت محله کارگران بهواسطه سکونت کارگران کارخانه نخریسی در سالهای آخر دهه ۵۰ شکل گرفت. در آن سالها بهدلیل نزدیکی این محدوده به کارخانه نخریسی، زمینهایی به رایگان از طرف کارخانه به کارگران واگذار شد.