محمد شریعتی متولد1348 و اصالتش سبزواری است، اما نزدیک به 4دهه پیش به مشهد آمده است. او 40سال است که در محله فاطمیه به کار تابلوسازی و هنر خوشنویسی مشغول است. بچه زبروزرنگ خانواده شریعتی که از نوجوانی روی پای خود ایستاده است، از حدود دوازدهسالگی آنقدر به خود مطمئن بوده که سفارش کار قبول میکرده است. البته بزرگشدن کنار یک برادر هنرمند در این اتفاق بیتأثیر نبوده است: حسن 7سال از من بزرگتر بود. او خط خوشی داشت. یکی از علتهایی که به خوشنویسی علاقهمند شدم، همذاتپنداری با او بود.
محله
فاطمیه
در نزدیکی راهآهن قرار دارد. این محله روی چهار مزرعه قدیمی مشهد بهنامهای شقا، باقرآباد، دنجان (دنگان) و خیرآباد شکل گرفته است. مزرعه دنجان که بنای بالابلندش، سیلوی گندم است، قدمتی دستکم ۵۳۱ ساله دارد. در محدوده خیابان گاز در این محله، نمایشگاههای فروش اتومبیل بسیاری وجود دارند.
بیمارستان دکتر حجازی، مرکزی ابدی برای نگهداری بیماران روانی با زور دارو نیست. امروز در این بیمارستان، مجال بیشتری به بیماران روانی میدهند و برای درمانشان از هنر و مشغولیتهای روزمرهای که جنبه هنری دارد (خیاطی، گلسازی و مجسمهسازی) بهره میبرند. برای بیماران ورزش صبحگاهی راه انداخته و هنوز چندی نگذشته که آمارها نشان میدهد روال سازگاری بیماران تسریع شده است.
حماسه ناوها در برگ تاریخ ایران درست چهار ماه مانده به صدور قطعنامه ایران و عراق و در نخستین روز از ماه مبارک رمضان اتفاق افتاد. آمریکاییها ساعت ۸ صبح ۲۹ فروردین ۶۷ حملات خود را آغاز کردند؛ حماسهای که با مقاومت ناوهای سهند و سبلان دربرابر تجاوز آمریکا رقم خورد. آمریکاییها قصد حمله به سکوهای نفتی ایران را داشتند. ناوهای سهند و سبلان، چون کوه مقابل این حملات ایستادگی کردند و خیال خام آمریکا نقش بر آب شد. روایت پیش رو، هم کلامی با خانواده جوانترین شهید ناو سهند، شهید مهناوی علی اصغر نظری امیرآبادی است.
کوچه مسلمجنوبی8 تنها معبری است که خیابان مسلم را به رسالت وصل میکند. این کوچه که حالا 2مسجد، دارالقرآن، هنرستان، مرکز بهداشت و... را در برمیگیرد، در قدیم روستا و قبرستان شقا را شامل میشده است. برخی قدیمیهای محله میگویند مکان دینی محله در دورهای به مسجد شفا هم معروف بوده است و علت آن نذر زنی تهرانی برای بچهدارشدن بوده است و با برآورده شدن نذرش، قالی گرانقیمتی برای مسجد خریده است.
کوچه ابوذر غربی13 قبل از انقلاب «مهدوی» نام داشته است. سیدصفی ا... حسینی که تا چندسال دیگر هشتادسالگی را تجربه می کند، میگوید: این کوچه بعد از انقلاب به نام شهیدطالقانی شد و به دلیل مشابهت اسمی با یک محله در احمدآباد، «ابوذر» نام گرفت و حالا به ابوذر غربی معروف است؛ هرچند قدیمی ها هنوز هم آن را به نام طالقانی می شناسند.جالبی کوچه به این است که آدمهای قدیمی، شغلهای قدیمیشان را حفظ کرده اند و در مغازههایی با همان شکل و شمایل گذشته کار میکنند و کنارشان حرفههای جدید هم پا گرفته است؛ مثل کافی شاپهایی که برای نسل تازه جذابیت دارد.
در زمانهای که هر موضوعی با چند کلیک ساده در اینترنت پیدا میشود و ذیل آن میتوان مطالب متنوعی یافت، انگار همه دستبهدست هم دادهاند تا خبری از «طبیب اعظم» نباشد. «دکتر سید موسی حجازی» که نام ماندگارش فقط بر سر در بیمارستانی به همین نام باقی مانده است.او متعلق به خاندانی است که به دربار ناصری راه داشتهاند. او با استفاده از این موقعیت دست به خدمات مختلفی زده و با اینکه زاده پایتخت بوده به مشهد آمده و در این شهر 2 بیمارستان از خود به یادگار گذاشته است.
«شهربانو» حاصل مدتها اندیشه و پرسوجو درباره ناگفتههای مادران شهدا بود. چیزهایی که به ظاهر در جامعه و بین مردم فراموششده است اما در زندگی خانوادههای شهدا پررنگ و پراهمیت باقی مانده است. این رمان روایتی ساده و ازدلبرآمده است که اول خودم و دوم دیگر نویسندگان را به چالش میکشد. چالشی عمیق اما ساده. چرا روایتهای زنانه جنگ را در قالب زنانی چریکگونه خلاصه میکنیم و آنها برای ما اصل شدهاند؟ در حالی که زندگی ساده مادران و همسران شهدا که شاید به چشم هم نیاید، خیلی مهم است.
ماجرای پاگرفتن حسینیه بیتالحسن(ع)در بولوار مجلسی غربی، به ماجرای زندگی جوانهای محله برمیگردد که خیلیهایشان توان هزینهکردن برای مراسم عروسی نداشتند. یک نفر از بین اهالی محله پیشقدم میشود و زمینی را وقف میکند و بقیه کارهایش میافتد گردن مردم که با جان و دل انجام میدهند
سعیده فیاض مدرس دانشگاه و دبیرستان در رشته تربیتبدنی است و تیمداری هم میکند. این مربی فوتسال و هندبال دختران اهل محله فاطمیه شاگردان پرشماری را به سطح حرفهای معرفی کرده است. سعیده صراحت لهجه دارد و بیدانشی برخی مربیان سابقش را دلیل مصدومیت همیشگیاش میداند