منطقه ۳  - صفحه 7

منطقه ۳ 

روستاهای دیروز، محله‌های امروز

منطقه ۳ به‌لحاظ تاریخی سابقه روستایی دارد. یعنی بسیاری از محله‌های امروز آن، در گذشته‌ای نه چندان دور روستا‌ بوده و حالا جزئی از شهر شده است. براین‌اساس، بخش زیادی از اراضی این محدوده را زمین‌های کشاورزی تشکیل می‌داده که به‌مرور زمان و با توسعه شهر، به کاربری‌های شهری تغییر یافته‌ است. محدوده منفصل قرقی که اسفند ۹۱ به محدوده شهری پیوست، یکی از جدیدترین الحاقات به این منطقه است. استقرار فضا‌های مهمی مانند ایستگاه راه‌آهن و سیلوی گندم از حدود سال ۱۳۴۰ را می‌توان نقطه عطف این منطقه برای تبدیل پهنه‌های روستایی به بافت شهری و افزایش جمعیت آن دانست. پس از انقلاب به‌دلیل شکل‌گیری شریان‌های مهم منطقه مانند محور گاز، رسالت، طبرسی و مجلسی، تحولات منطقه سرعت گرفت. آرامگاه و باغ‌موزه نادری و آرامگاه خواجه‌ربیع ازجمله مکان‌های هویتی و تاریخی منطقه ۳ است که جمع زیادی از گردشگران و زائران را راهی این منطقه می‌کند. در مساحت ۳۳۰۷ هکتاری شهرداری منطقه ۳ حدود ۴۱۷ هزار نفر زندگی می‌کنند.

 

خاطره جوان محله طبرسی‌شمالی به اول رمضان سال گذشته برمی‌گردد که در حضور آیت‌الله خامنه‌ای قرآن تلاوت کرد و با تشویق این رهبرشهید، امید و انگیزه‌اش تقویت و مصمم شد همه توانش را در راه پیشبرد اهداف قرآنی صرف کند.
اگر صبح زود، قبل از آنکه مغازه‌ها کرکره‌ها را بالا بدهند در کوچه طبرسی‌جنوبی‌۶۲ قدم بزنی، می‌شود رد یک جور رفاقت قدیمی را دید؛ رفاقتی که لای سلام و علیک‌های بلند و احوالپرسی‌های بی‌تکلف جریان دارد. اینجا همسایه‌ها پشت هم هستند.
سال‌۹۰ بالاخره پیکر شهید ابراهیم قائمی پیدا شد، اما چون قابل شناسایی نبود، به عنوان شهید‌گمنام در دانشگاه علامه‌طباطبایی تهران به خاک سپرده شد؛ همان روز‌ها خیلی اتفاقی نمونه‌DNA والدین هم ثبت و مقدمه‌ای شد برای شناسایی.
هادی تنها، چوخه‌کار نامی محله خواجه ربیع است که پهلوانی را از پدرش به ارث برده است و فاتح قند سوم گودهای چوخه استان خراسان رضوی است.
موزه علوم طبیعی محله فاطمیه مشهد سال ۱۳۸۰ به همت محمدعلی گوهری، رئیس وقت اداره ناحیه ۱ آموزش و پرورش راه‌اندازی شد، این مکان قبلا انبار بود.
محمود کلاتی، داستان‌نویس جوان محله فاطمیه مشهد تا به حال یک کتاب به اسم «سراب» چاپ کرده و به جز این داستان بلند، نگارش دو رمان را هم به پایان برده است.
خواجه‌ربیع‌۲۲ را بیشتر مردم با نام قدیمی و آشنای «گلشاد» می‌شناسند. این نام به روستایی بازمی‌گردد که سال‌ها پیش با بیش از پانصد‌خانوار در این محدوده شکل گرفته بود و وقتی به شهر پیوست، شهرداری برای حفظ هویت تاریخی، نام گلشاد را تغییر نداد.