دهه۴۰ که محدودههای بولوار سجاد و امامت مسکونی نبود، کسی هم برای پیادهروی دور پارک نمیآمد، اما هرچه این محدودهها آبادتر شد، پارک هم شلوغتر شد و رفتهرفته فرهنگ پیادهروی بین مردم رواج یافت.
برای ساخت یک جارو ابتدا باید برگهای اضافۀ جارو جدا شود؛ سپس، جاروها را به مدت ۶ ساعت درون آب قرار میدهند تا در موقع تولید، حالت شکنندگی نداشته باشد.
اینبار، آتش بانی خیر شد؛ آتشی که چندسال قبل با زغال قلیان به جان خانه قدیمی احمدیان افتاد، نوه او را به این فکر انداخت که خانه تاریخدار پدربزرگ را نجات دهد.
خانه تاریخی موسوینژاد مربوط به دوره پهلوی اول است. با توجه به موقوفه بودن آن، محل اسکان طلبههای حوزه علمیه مشهد شده است و «منزل طلبهها» خوانده میشود.
جذابیت و تأثیرگذاری پارکها زمانی بیشتر میشود که علاوه بر جنبههای بصری، آموزش بازدیدکننده نیز در نظر گرفته شود. بوستان موضوعی دانش مشهد نمونه خوبی از نمایش محتوای علمی در پارکهای شهر است.
درودیوار کاهگلی سرای تاریخی احمدیانیزدی در محاصره ساختمانهای بلند و نوساز است و بیشتر غرفههای طبقه دوم آن بهدلیل مرمتنشدن رو به خرابی رفتهاند.
کلیسای مسروپ مقدس که مردم مشهد آن را به نام کلیسای میدان ۱۰ دی میشناسند قدمتی ۷۶ ساله دارد که از ۲۵ مرداد ۱۳۸۴ در فهرست آثار تاریخی فرهنگی کشور به ثبت رسیده است.
وضع آبانبار تشکری را در یک کلمه خلاصه میکنند: «بحرانی». همان بحرانی که به سراغ این آبانبار ۱۵۰ ساله آمده است؛ بنایی که عمر آجرهایش به دوران قاجار بر میگردد.
یکی از کارهایی که قبل از انقلاب در مسجد صاحبالزمان (عج) انجام میشد، دعوت و پاسخگویی به گردشگران غیرمسلمان بود.فقط در ۲ سال ابتدایی دهه ۵۰ از میان ۲۰۰ توریست، ۷۲ نفر مسلمان شدند.
تاریخچه خانه تاریخی احمدیان بهعلت نبود کتیبه، چندان روشن نیست، اما باتوجهبه مستندات شفاهی و شیوه معماری آن میتوان گفت که قدمت این خانه به دوره پهلوی اول میرسد.
قدیمیها میگویند تا چندین سال پیش کتبیههایی در انبار بود که ثابت میکرد آبانبار وقف نوادگان میرزا علی اصغر الحسینی است، اما آنچه در کتب تاریخی آمده است، ساخت بنا را به نخستین سال سلطنت شاه عباس منسوب کرده است.
سفر کردن در زندگی «امین جوشش» اولین اولویت است. او که تحصیل در رشته برق را کنار گذاشته، با ثبت این سفرها در مجلات و شبکههای مجازی بهدنبال تامین درآمد است.
در محله تازهساز دانش آموز بنایی ۵۰۰ متر مربعی به سبک و سیاق سنتی که نمایانگر تاریخ دوره صفویه و قاجار است، ساخته شده. در این خانه انگار که در زمان سفر کردهای! به قرنها پیش.
خانواده رضوی سبک زندگی روستایی را در شهر حفظ کردهاند. پدر خانواده کشاورز است و مادر خانواده صبح زود با دوشیدن شیر گاو و پخت نان، صبحانه اعضای خانواده را مهیا میکند.
بیشتر به مناره شبیه هستند تا دودکش. شاید اگر توریستی گذرش به مشهد بیفتد و برایش توضیح بدهیم که اینها دودکش کورههای آجرپزی هستند، فکر کند او را دست انداختهایم.
حاجآقای رحیمیان که دفتر کار و تجارتش در کاروانسراهای پایینخیابان بود، حسینیه فعلی رحیمیان را از داروغه مشهد خرید.
مرحوم کوزهکنانی که یکی از تاجران بزرگ مشهدی در اواخر قاجاریه بهشمار میرفته، این خانه را در سال۱۲۷۰ هجریشمسی بنا کرده است.
«مهدی رضوانی خراسانی» یک عشق رادیو و گرام واقعی است. ارتشی بازنشستهای که برای جمعکردن مجموعه قدیمیاش دهها میلیون تومان خرج کرده است.
در ادامه کار احداث خیابان جدید، آن قسمت که شیخ مؤمن در آن دفن بود، بهصورت دایرهای درآورده شد. به این ترتیب این بنای تاریخی و آرامگاه شیخ مؤمن حفظ و بعدها به نام گنبد سبز معروف شد.
خانقاه درویشهای خاکساری، بقعه شیخ مؤمن و میرهما یا میرهوا از نوادگان امام حسنمجتبی (ع) مشهور به گنبد سبز از بناهای تاریخی خیابان آخوندخراسانی به شمار میرود.