همدلی و همراهی اهالی امیریه در قاب خاطرات سمیه یزدانی

خانواده سمیه یزدانی شانزده‌سال قبل با خرید یکی از واحد‌های آپارتمانی مجتمع فرش نگین مشهد، در محله امیریه ساکن شدند. او که در ابتدا احساس غربت و تنهایی شدیدی داشت، بعد‌از آشنایی و ارتباط با خانم‌های همسایه، بانی تحولاتی مثبتی برای آبادانی و پیشرفت محله شد. از نظر سمیه خانم، محله از ابتدای سکونت او در امیریه، با آنچه امروز در این محله می‌بینیم، تفاوت‌های زیادی دارد. در ادامه، بخشی از خاطرات محلی را که در ذهن سمیه یزدانی ماندگار شده است، از زبان او می‌شنویم.

سال ۱۳۸۹ که ما به مجتمع نگین مشهد اسباب‌کشی کردیم، فقط چند‌خانوار در اینجا سکونت داشتند. در امیریه ۳۳ و نزدیک مجتمع، یک چاه قنات قدیمی قرار داشت که آب زمین‌های کشاورزی غرب مشهد را تأمین می‌کرد. حالا در همان محل چاه قنات، پارک بازی کودکان ساخته شده است.

این مغازه در امیریه ۳۷ تنها سوپری این محدوده بود. از خیابان‌های اطراف هم برای خرید به این مغازه می‌آمدند. یادم است به‌جز سوپری، حکم نانوایی هم داشت. چون در این محدوده نانوایی نداشتیم، مسئول مغازه همیشه چند مدل نان برای کارراه‌اندازی مردم می‌آورد.

آن زمان، در این محدوده خبری از مسجد و حسینیه نبود. پدر شهید‌فروتن، منزلش را در خیابان امیریه ۳۱ به محل نماز و عبادت اهالی تبدیل کرده و منزلش به «خانه صلوات» معروف شده بود. حالا یک ساختمان چندطبقه، همان جا ساخته شده است.

روز‌های اولی که به امیریه آمده بودم، هر‌روز عصر جلو مجتمع با خانم‌ها جمع می‌شدیم و درباره مشکلات مجتمع و چگونگی پیگیری آنها تصمیم می‌گرفتیم. به حدی پیگیر بودیم که مشکلات محله را به گوش آقای رهبر و برنامه گزارش‌۵ هم رساندیم و گزارش مشکلمان از شبکه خراسان پخش شد.

هر‌وقت به خیابان مجتمع نگین نگاه می‌کنم، جمع همسایه‌های قدیمی را سر یک سفره تصور می‌کنم. دلیلش برمی‌گردد به روز‌های اول سکونتمان که با جمعی از بانوان، سفره‌های افطاری ماه رمضان را در خیابان راه انداختیم. واقعا جو خوبی بود. با اینکه خیلی‌هایمان یکدیگر را نمی‌شناختیم، مهربانانه با هرچه در خانه داشتیم، سر یک سفره می‌نشستیم.

بزرگ‌ترین معضل ما در این محدوده، زمین‌های خالی بود که بعد‌ها در همه آنها مجتمع مسکونی ساخته شد. در این زمین‌های خالی که الان فقط یکی از آنها در خیابان امیریه‌۳۷ باقی مانده است، از سگ گرفته تا روباه و گرگ را دیده بودیم و با چه ترس‌هایی که در این مسیر‌ها مواجه نشدیم.

* این گزارش پنج‌شنبه ۳۰ مهرماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۵۷ شهرآرامحله منطقه ۱۱ و ۱۲ چاپ شده است.