کد خبر: ۱۵۵۲۶
۰۶ مهر ۱۴۰۵ - ۰۹:۰۰
مهدی جعفری

روایت مهدی جعفری از پارکینگ درشکه خیابان محمدآباد

مهدی جعفری می‌گوید: آن‌سال‌ها انتهای محمدآباد مستقیم به خیابان عماریاسر و جاده قدیم طرق می‌رسید و پارکینگ درشکه‌ها و گاری‌ها طرف صدمتری بود؛ که مردم را تا پنجراه پائین خیابان می‌بردند.

خانواده مهدی جعفری، تنها یک سال پس‌از تولدش، ساکن خیابان محمدآباد شدند و حالا او ۶۴ سال است که اینجا زندگی می‌کند. مهدی‌آقا یکی از ساکنان قدیمی محله شهید رستمی، با صندوقی پر از خاطره در ذهن و دل است که در یک گشت محلی، کمی از محتویات این صندوق را بیرون کشیدیم. خاطراتی که با بروز و ظهور زندگی شهری و فناوری به‌مرور از بین رفتند، اما همچنان در خاطر او مانده است و انگار پیش چشمش، تصاویر قدیمی و جدید در هم محو می‌شوند.

هنوز خیابان اصلی محمدآباد که امروز می‌بینیم نبود. بزرگراه امروز هم که نامش را بسیج گذاشتند نبود. انتهای محمدآباد مستقیم به خیابان عماریاسر و جاده قدیم طرق می‌رسید و پارکینگ درشکه‌ها و گاری‌ها طرف صدمتری بود؛ که مردم را تا پنجراه پائین خیابان می‌بردند.

 

مهدی جعفری

هنوز اینجا نه آب داشت و نه برق و گاز. اهالی محله، آب را از منبع‌های آب که به آن «فشاری» می‌گفتند، تهیه می‌کردند. وقتی ده‌ساله بودم، خدابیامرز پدرم این کار را به من سپرده بود. دو حلب پنج‌کیلویی با طناب به یک چوب محکم بسته بود. آن را روی شانه‌هایم می‌گذاشتم و با علاقه هر‌روز برای خانه آب می‌بردم.

 

مهدی جعفری

اوایل انقلاب اسلامی اینجا دو محل برای دفن مرده‌ها داشتیم که قبرستان بزرگ و کوچک می‌نامیدند. قبرستان بزرگ سال ۱۳۷۵ به بوستان شب‌بو تبدیل شد. یکی از اقوام ما که به او «خاله‌کوچیکه» می‌گفتیم، گوشه‌ای از این پارک دفن شده است و هروقت از اینجا می‌گذرم، برایش فاتحه می‌خوانم.

 

مهدی جعفری

دو حمام در همین راسته محمدآباد کنار نانوایی داشتیم. یکی حمام نمره که هزینه آن ۵‌قران و حمام عمومی ۲ قران بود. صبح‌ها تا عصر مخصوص زن‌ها و عصر تا شب هم مخصوص مرد‌ها بود. خیلی وقت است این حمام‌ها تبدیل به خانه شده‌اند.

 

مهدی جعفری

اولین و قدیمی‌ترین نانوایی محله در خیابان اصلی محمدآباد بود که بربری (تافتون) می‌پخت و هر نانش قدِ سنگک‌های قدیم بود. تنور نان، کاهگلی و توی زمین بود. شاطر برای چسباندن خمیر نانش باید تا کمر خم می‌شد. این نانوایی هم اکنون به خانه تبدیل شده است.

 

مهدی جعفری

سال‌۱۳۶۳ بود که خیابان امروز محمدآباد ساخته شد. هنوز اینجا تعداد خانه‌ها زیاد نبود و بیشتر گاوداری و زمین کشاورزی داشتیم. یک مغازه آخر محمدآباد بود که همه‌چیز می‌فروخت، حتی نفت. بعد از ساخت خیابان چندتا پیکان جوانان با یک تومان در همین مسیر مسافرکشی می‌کردند.

 

* این گزارش دوشنبه ۶ مهرماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۸۸ شهرآرامحله منطقه ۵ و ۶ چاپ شده است.

آوا و نمــــــای شهر
05:00
03:04
اینستاگرام