تونل وحشت، اول راه ورود به اردوگاه بعثیها بود 
روایت تقابل دولتهای خارجی در ایران اشغالشده 
قهرمانی چوخهکار محله پنجتن در هندوستان
عباس نیکسرشت یکی از چوخهکاران به نام خراسانی است که عنوان قهرمانی مسابقات جهانی را که در هندوستان برگزار شد، کسب کرد. وی در یک خانواده چوخهکار به دنیا آمده است.
کشتی باچوخه یکی از ورزشهایی است که از روزگاران قدیم ریشه در خراسان و مردمش دارد. این رشته یکی از ورزشهای محلی با قدمت چند صد ساله میباشد که همیشه مورد علاقه مردم بوده و هست. در طول تاریخ هر گروه و فرقه برای رسیدن به اهداف خود یا حفظ و حراست از مملکت یا جلوگیری از حمله دشمن به ورزشکاران این رشته روی میآورند.
در طول تاریخ شجاعت، گذشت و جوانمردی به عنوان خصوصیات برجسته همه کشتیگیران محسوب میشد و نام پهلوان برای مردم بار فرهنگی داشت و با ارزش به شمار میرفت. پهلوانان در خراسان مورد احترام خاص و عام هستند یکی از پهلوانان و قهرمانان به نام این رشته در همین نزدیکی و در همسایگی ما در محله پنجتن مشهد زندگی میکند. عباس نیکسرشت یکی از چوخهکاران به نام خراسانی است که به تازگی عنوان قهرمانی مسابقات جهانی را که در هندوستان برگزار شد کسب کرد. وی در یک خانواده چوخهکار به دنیا آمده است.
-ورزش را به کشتی با چوخه شروع کردید؟
نه، من در رشته جودو هم به روی تاتامی رفتهام.
-در جودو هم مقام و یا مدالی دارید؟
بله، من در رده سنی نوجوانان یک مدال نقره دارم و در مسابقات انتخابی تیمملی هم چند عنوان قهرمانی و نایب قهرمانی را دارم.
-چرا این رشته را ادامه ندادید؟
کشتیگیران اوزان بالا به مسابقات برون مرزی اعزام نمیشوند و بیشتر افرادی را میبرند که ارتباط قویتر دارند. به همین خاطر من رشته چوخه را به خاطر اینکه مردم بهای بیشتری به آن میدهند انتخاب کردم.
-از چند سالگی چوخه کار میکنید؟
من از ۱۷ سالگی وارد گود کشتی با چوخه شدم. اما از کودکی با این رشته آشنا بودم، چرا که برادرانم محمود و ناصر از قهرمانان به نام کشور هستند. ضمن اینکه پدربزرگم علیاکبر نیکسرشت نیز یکی از پهلوانان نام آشنا در خراسان است. من در گود «دروی» شناخته شدهام و در این گود زیاد کشتی گرفتهام، اما از گود «مهدیآباد» به تیمملی دعوت شدم.
۳۰ عنوان قهرمانی کشور و استان دارم. در گود «چشمه زینل خان» در اسفراین هم دو بار نایب قهرمان شدم
-در این رشته چه مقامهایی تاکنون به دست آوردید؟
آنقدر مدال طلا دارم که شمارش از دستم خارج است، اما فکر کنم حدود ۳۰ عنوان قهرمانی کشور و استان دارم. در گود «چشمه زینل خان» در اسفراین هم دو بار عنوان نایب قهرمانی و یک بار سوم شدم. البته باید بگویم که مسابقات اسفراین خیلی مسابقات مهمی است که هر دو سال یکبار برگزار میشود و تقریبا همه چوخه کاران کشور در آن حضور دارند.
-از مسابقات هندوستان بگویید، فکر میکردید عنوان قهرمانی را به دست بیاورید؟
راستش را بخواهید من با آمادگی کامل به این مسابقات رفتم و از همان ابتدا هم میدانستم در وزن ۹۰ کیلوگرم قهرمان جهان میشوم.
-سطح مسابقات چطور بود؟
من اصلا فکر نمیکردم که سطح مسابقات اینقدر بالا باشد. حدود ۲۵ تیم در این مسابقات حضور داشتند که تیمها با تمام قدرت خود در این رقابتها حضور پیدا کرده بودند. من در برابر تیمهای ازبکستان، مغولستان و قزاقستان باید انرژی زیادتری را مصرف میکردم، اما در کل قهرمانی برای من زیاد دور از دسترس نبود.
-برای این عنوان چقدر تلاش کردید؟
من روزی ۳، ۴ ساعت تمرین فشرده داشتم و هر هفته وارد گود میشدم و رقیبان تمرینی زیادی داشتم. من میدانستم مردم محلهمان از من انتظار دارند که با دست پر برگردم و همین کار را هم انجام دادم.
-شما در حال حاضر یکی از قهرمانان جهانی این رشته هستید، از نظر مالی تامین هستید؟
نه متاسفانه، تمام هزینهها را خودم تامین میکنم و از سوی هیچ کس حمایت نمیشوم. البته قولها و وعدههایی دادهاند، اما هنوز عملی نشده است.
-بعد از اینکه به ایران آمدید نگاه و دید مردم محله نسبت به شما چطور بود؟
مردم همیشه از من انتظار دارند که پیروز گود باشم. همیشه مردم بچههایشان و خانههایشان را به ما میسپارند تا رسم و منش پهلوانی را به آنها یاد بدهیم. من شاگردان زیادی دارم و میدانم در بین آنها چوخهکارانی هستند که روزی صاحب عنوان قهرمانی کشور و یا جهان میشوند.
-وضعیت چوخه در استان را چطور ارزیابی میکنید؟
با آمدن آقای قربانی جامی خیلی اوضاع بهتر شده است. ایشان در این مدت کمی که رئیس هیئت هستند این رشته را جهانی کردند. امیدوارم این رشته که ریشه در آب و خاک خراسان دارد به جایگاه خودش برسد.
-به عنوان یک پهلوان و قهرمان برای جوانان منطقه خودتان چه نصیحتی دارید؟
فقط میخواهم به آنها بگویم که ورزش کنند. میدانم امکانات ورزشی منطقه خیلی کم و حتی صفر است، اما از آنها میخواهم به ورزش روی بیاورند و دنبال کارهای خلاف نباشند.
-و در پایان؟
در پایان میخواهم از مربی خودم آقای خسرو دلیر و تمام مشوقین و خانوادهام تشکر کنم، چرا که اگر حمایت و پشتیبانی آنها نبود من هرگز موفق نمیشدم.
*این گزارش دی سال ۹۰ در شماره ۵ شهرآرامحله منطقه ۴ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
