قرقی؛ محله چکمه پوش مشهد

تصویر و تدوین: شهریار عرفانی| قرقی را اگر از دور ببینی، شاید فقط یکی دیگر از محله‌های حاشیه مشهد باشد؛ اما کافی‌ست پا به کوچه‌های خاکی‌اش بگذاری تا تاریخ از پشت دیوارهای کاهگلی سرک بکشد. جایی میان شهر و روستا؛ «روستاشهری» که هنوز صدای گوسفند در کوچه‌هایش می‌پیچد و بعضی مردها بیل را روی شانه می‌گذارند و راه باغ‌های نیمه‌جان انگور را در پیش می‌گیرند.

می‌گویند نام قرقی از «قُرُق» می‌آید؛ از روزگاری که اهالی برای محافظت از روستا، دور آن دیوار و برج ساخته بودند و غریبه‌ها اجازه ورود نداشتند. ترکمن‌ها حمله می‌کردند و مردم در تونل‌های میان خانه‌ها پناه می‌گرفتند. حالا از آن همه برج و بارو فقط «قلعه یک‌لنگه» مانده؛ زخمی از تاریخی که هنوز در حافظه مردم نفس می‌کشد.

قرقی روزگاری سه روستا بود؛ قرقی‌علیا، قرقی‌سفلی و حسین‌آباد قرقی. سال ۱۳۹۲ به مشهد پیوست و چند سال بعد دوباره همه با یک نام شناخته شدند؛ «قرقی». محله‌ای که هنوز هم خودش را بیشتر روستا می‌داند تا شهر. قدیمی‌های قُرقی می‌گویند زمانی از همین‌جا گنبد حرم امام‌رضا(ع) دیده می‌شد و مردم رو به حرم سلام می‌دادند. شاید برای همین است که این محله، با همه محرومیت‌ها و کمبودهایش، هنوز دل‌کندن از خودش را بلد نیست.