مصطفی خدادادی ۱۵ اختراع ثبت کرده است

امروز با کسی قرار است هم صحبت شویم که اهالی محله جاهد‌شهر او را به خوبی می‌شناسند. کسی که این روز‌ها دغدغه اصلی‌اش، ارتقا دادن بحث فرهنگ در منطقه نوپای ۱۲ مشهد است.

مصطفی خدادادی نخبه ۲۴ ساله محله جاهد‌شهر مشهد است که سال آخر دوره تحصیلی کارشناسی در رشته فیزیک را می‌گذراند و تاکنون اختراعات و ایده‌های زیادی در زمینه‌های متعدد علمی و فرهنگی به ثبت رسانده است.

او حتی همکاری‌های خوبی را هم در راستای عملی شدن طرح‌هایش با ارگان‌های فرهنگی و شهری داشته است. خدادای این روز‌ها ارتباط خوبی با جوان‌های هم سن و سال در محله خودش برقرار کرده است که شاید کمتر کسی پیدا شود در مدت زمان ۵، ۶ سال حضور در یک محله، این قدر با اهالی عجین شده و جای خود را در دل آنها باز کرده باشد. البته شنیدن صحبت‌های مصطفی خدادای در راستای سر و سامان بخشیدن به محله‌اش نیز خالی از لطف نیست.

مطلب مرتبط امیرحسین نعیم‌آبادی مخترع جوان محله رضاشهر است

جزیره‌ای با پتانسیل‌های مفید در ارتقای فرهنگی

تعبیری که خدادادی برای محله‌اش از آن یاد می‌کند جالب است. او می‌گوید: اینجا به تعبیر اهالی‌اش، جزیره است. جزیره‌ای که از یک سو به میثاق محصور می‌شود، از سویی به لشگر و از سمتی دیگر نیز به کمربندی. اما برای خدادادی اینجا یک جزیره بدون پتانسیل نیست.

او ادامه می‌دهد: با وجود اینکه از تاسیس این منطقه نوپا، ۱۲ سال بیشتر نمی‌گذرد، این‌جا از یک پتانسیل فرهنگی خوبی برخوردار است که خیلی بیشتر از اینها جای رشد و شکوفایی دارد. او معتقد است که، چون ساکنان اولیه منطقه ۱۲ جهادی و آنها از سطح فرهنگی خوبی برخوردار بودند، این‌جا زمینه رشد در ابعاد اجتماعی، فرهنگی و علمی پیدا کرده است.

زکات علمم، رشد دادن محله است

حالا که مصطفی به عنوان یک مخترع، اختراعات ثبت شده و ثبت نشده زیادی دارد مدعی است که تک تک هم‌محله‌ای‌هایش را می‌شناسد. او دنبال این است که همراه با عملی کردن ایده‌های فراوانی که در سر می‌پروراند، تا زمان سکونتش در این محله، زکات علمش را نیز بپردازد و اهالی محله را در ابعاد متفاوتی رشد دهد.

خدادادی می‌گوید:گاهی بر و بچه‌های محله را جمع می‌کنم و به صورت دسته جمعی به سینما و کوه می‌رویم، زمانی دنبال ایده‌هایی هستم که جوانان محله را از معضل اعتیاد که شاید این روز‌ها در بین جوانان بیش‌تر از گذشته شایع شده است، دور کنم، گاهی هم به شهرداری طرح‌هایی پیشنهاد می‌دهم تا شهرداری پاداشی در نظر بگیرد برای اهالی که آب کمتر مصرف می‌کنند یا گیاهانی با تنوع بیشتر و گسترده‌تر را در حیاط یا مقابل منازلشان کاشته‌اند.

اولین ایده در کلاس فیزیک!

حالا شاید ۸ سالی می‌شود که مصطفی خدادادی در کار ثبت اختراعات مختلف است، اما به گفته خودش، زمان کودکی هم ایده‌هایی در سر داشته و نخستین باری که جرات کرده ایده‌اش را در جایی عمومی مطرح کند، حل یک مسئله با روشی جدید در سال دوم دبیرستان بوده است. به گفته مصطفی این اتفاق سبب شد آقای غراب، دبیر فیزیک او رابطه صمیمانه‌ای با وی برقرار کند و تشویق نماید که ایده‌های بالقوه‌اش را به مرحله عملی برساند.

مصطفی بااینکه از روند پیچیده ثبت اختراع گلایه دارد اما تا‌کنون توانسته ۱۵ طرح خود را به ثبت برساند

از همان زمان بود که این نخبه محله جاهد‌شهر جسارت ارائه ایده‌ها را پیدا کرد و آنها را یکی پس از دیگری برای ثبت به تهران برد. البته ناگفته نماند که مصطفی کمی از شرایط و پروسه پر دغدغه ثبت اختراعات گلایه دارد ولی او تا‌کنون توانسته ۱۵ طرح خود را به ثبت برساند و هنوز هم با وجود دغدغه کاری و تحصیلش، زمانی را برای فکر کردن به کار‌های جدید و ارائه آنها می‌گذارد.

طرحی که به گنجینه آثار آستان قدس رفت

مصطفی خدادادی طرح‌هایی را نیز در زمینه به تصویر کشیدن احادیث دارد. یکی از این ایده ها، حدیث بهشت زیر پای مادران است. خودش می‌گوید:روزی به جلسه‌ای دعوت شده بودم که ناگهان کیفم افتاد و محتویاتش روی زمین ریخت.

آنجا بود که طرح به تصویر کشیده شدن این حدیث در میان برگه‌هایی که روی زمین ریخته بود توسط یکی از حاضران در آن مهمانی دیده شد. او طرح را دید و به مصطفی پیشنهاد داد آن را به گنجینه آثار در موزه آستان قدس رضوی اهدا کند. مصطفی هم طرح را کامل کرد و آن را به موزه برد و مسئولان آستان قدس هم از آن طرح بسیار استقبال کردند و آن را برای به نمایش گذاردن به عنوان اثری اهدایی پذیرفتند.

خدادادی در خصوص این طرح، می‌گوید: این طرح نقش یک پاست که از ناحیه پاشنه ترک خورده است که در آن انگشت شصت پای مادری است که با طرح چادری ۴ فرزندش را در آغوش کشیده است. پایین طرح به تعبیری پاشنه ترک خورده یا چین‌های چادر است که بر روی قالی رنگینی با گل‌های متنوعی قرار دارد که هر گل قالی در آن نیز نمادی اسلیمی و تعبیری از یک باور مذهبی است.

او توضیح می‌دهد: اینکه در گذشته فرش‌ها حرمت داشتند و می‌گفتند کسی نباید با کفش روی فرش راه برود، برای این بود که روی فرش‌ها نماد کار می‌شود. نماد‌های اسلیمی، اژدری، ماری و ساده یا گل‌های ۵ پر شاه‌عباسی، گل چرخان یا پروانه‌ای که هر یک خود تعبیری جداگانه را تداعی می‌کند.

*این گزارش شهریور سال ۹۰ در شهرآرامحله منطقه ۱۲ چاپ شده است.