مخترع محله بلال مشکلی با کمبود امکانات ندارد

در منطقه ۳ به عنوان یکی از مناطق بزرگ و بااستعداد شهر از نظر نیروی جوانی و توانایی‌های جوانانش، کم نیستند کسانی که ویژگی توانستن خود را فهمیده‌اند و از آن بهترین استفاده‌ها را کرده‌اند. یکی از آن‌ها محمدرضا دیبا نام دارد، مخترع جوان محله بلال مشهد که معتقد است درهیچ کجای دنیا بدون تلاش به شما امکانات نمی‌دهند. 

مطلب مرتبط امیرحسین نعیم‌آبادی مخترع جوان محله رضاشهر است

ثبت دواختراع در نوجوانی

کسی که می‌خواهد پیشرفت کند باید به مجموعه‌ای از نکته‌های راهگشا توجه کند و آنها را به کار بندد؛ مثلا برنامه‌ریزی داشته باشد و به‌درستی از وقتش استفاده کند. فرقی نمی‌کند که او در مرفه‌ترین محله شهر زندگی کند یا در منطقه‌ای کم‌برخوردار؛ مهم همان عمل کردن به آن نکات است.

محمدرضا دیبا که این حرف‌ها را می‌زند، خودش چنین مسیری را در زندگی پیموده است. او که متولد ۱۳۷۱ و ساکن محله بلال است، در مقطع کارشناسی رشته زیست‌شناسی در دانشگاه فردوسی مشهد درس می‌خواند. دیبا تا به حال دو اختراع را به ثبت رسانده و دعوتنامه‌هایی از مسابقات گوناگون دریافت کرده است. او همچنین دو رتبه چهارم و دو رتبه ششم از جشنواره خوارزمی دارد و با مقالات علمی‌اش در جشنواره‌های گوناگون شرکت کرده است.

محمدرضا دو رتبه چهارم و ششم از جشنواره خوارزمی دارد و با مقالات علمی‌ در جشنواره‌های گوناگون شرکت کرده است

این دانشجوی نخبه که دوره‌های کامل نانوتکنولوژی را هم گذرانده، درباره خودش اظهار می‌کند: پدرم همیشه می‌گفت برای اینکه به جایی برسی باید درس بخوانی؛ اما من خیلی خوشحالم که او برایم مفهوم درس خواندن را به درستی به من نشان داد. هدف از تحصیل علم، فهمیدن است و اگر ما از علممان بتوانیم استفاده کنیم، توانسته‌ایم به خودمان و وقت و سرمایه‌ای که صرف کرده‌ایم وفا کنیم؛ به همین دلیل هم سعی کردم مدرک‌گرا نباشم و درسی را که می‌خوانم بفهمم.

با قوطی رب ماکت درست می‌کردم!

دیبا که نقش خانواده را در رشد انسان بسیار مهم می‌داند، می‌گوید: پدر و مادر در بازه‌های زمانی مختلف، بر اساس عواطف و خواسته‌های فرزندشان، می‌توانند مشکلات او را برطرف کنند و باعث پیشرفتش شوند. پدر و مادر من از همان ابتدا سعی کردند امکان رفتنم را به مدارس خوب و پژوهش‌سرا‌های مختلف، با وجود هزینه‌های زیاد، فراهم کنند. حتی وقتی در دوره راهنمایی درس می‌خواندم پدرم گاهی مرا از طریق یکی از دوستانش به دانشگاه می‌برد و می‌گفت نگاه کن و با فضا آشنا شو؛ چون در آینده قرار است به اینجا بیایی.

‌او با بیان اینکه نباید کمبود امکانات مانع پیشرفت شود، می‌گوید: کمبود امکانات برای همه است و من هم شرایط متفاوتی نداشته‌ام؛ اما اگر فرد بخواهد پیشرفت کند، می‌تواند از همان امکانات کم شروع کند. خود من ماکت یکی از طرح‌هایم را با مقوا و قوطی رب ساختم. دیبا عقیده جالبی درباره امکانات که خیلی‌ها از نبود آن گلایه می‌کنند، دارد: همیشه به دوستانم می‌گویم نگاه نکنید که دیگران چه امکاناتی دارند که شما ندارید. ببینید آنها چطور تلاش می‌کنند و شما چطور تلاش می‌کنید! در هرجای دنیا هم که باشید بدون تلاش امکانات را در اختیار شما قرار نمی‌دهند.

الگوی من دکتر حسابی است

این جوان موفق که علاقه زیادی به شخصیت دانشمند ایرانی، دکتر حسابی دارد، او را الگوی زندگی خود قرار داده است: دکتر حسابی هیچ‌وقت دست از تلاش برنداشت و حتی وقتی از دنیا رفت، کتابی روی صورتش بود. او درباره آخرین فعالیت‌های خود می‌گوید: در حال حاضر علاوه بر کار بر روی کیسه هوا، به نوشتن یک مقاله فیزیک پزشکی با موضوع «از بین بردن غده‌های سرطانی بدون عمل جراحی و با روش نوترون‌تراپی» مشغولم.

مخترع محله بلال با اشاره به اختراعی که به همراه دوستش در سال ۸۹ به ثبت رسانده، عنوان می‌کند: من و یکی از دوستانم، رضا رضایی، کیسه هوایی برای خودرو ساختیم که سرعت عمل آن دو دهم ثانیه است. ما درواقع استاندارد جهانی چهار دهم ثانیه را، دو دهم ثانیه کاهش دادیم.

من و دوستم کیسه هوایی برای خودرو ساختیم که سرعت عمل آن دو دهم ثانیه است

در زندگی برنامه‌ریزی داشته باشد

این جوان نخبه اضافه می‌کند: ما همچنین برای جبران کمبود تست کرش خودرو در کشورمان که بسیار هزینه‌بر است و باید در آن ۱۰ خودرو از بین برود، روی ترمز‌های ماشین کار کردیم و برنامه‌ای ساده نوشتیم؛ مبنی بر اینکه به‌جای تست کرش، سرعت عمل کیسه هوا را بر اساس نیروی ترمز خودرو بسنجیم.

او محله بلال را محله‌ای بسیار خوب می‌داند و می‌گوید: در اینجا مردم هوای همدیگر را دارند، اما مشکلاتی هم وجود دارد؛ مثلا اگر فردی بخواهد پیشرفت کند اول باید تلاش بسیاری کند که خود را به خانواده اثبات کند که ضمن صرف زمانی یک‌ونیم یا دوساله، باید برای کنکور هم درس بخواند. این خیلی به فرد فشار می‌آورد؛ خیلی از دوستانم بودند که با هم فعالیت‌های علمی داشتیم، اما الان همگی این فعالیت‌ها را کنار گذاشته‌اند و حتی درسشان را رها کردند؛ چون نتوانستند خود را به خانواده اثبات کنند یا هزینه‌اش را نتوانستند بپردازند یا با مشکلاتی از این دست روبه‌رو بودند.

مخترع جوان منطقه ما به جوانان توصیه می‌کند: با تفکر، برنامه‌ریزی، مشورت با پدر و مادر و دقت در انتخاب دوست، مسلما می‌توان از تک‌تک لحظات زندگی به درستی استفاده کرد؛ به این ترتیب، هم می‌توان درس خواند، هم به ورزش رسید، هم کار کرد، هم تفریح و....

*این گزارش یکشنبه، ۱۱ تیر ۹۱ در شماره ۱۱ شهرآرامحله منطقه ۳ چاپ شده است.