هنرمند محله شهیدآوینی آکواریوم ۲۰۰۰ متری را به زیرگذر گلشهر آورد

روایت اول

محل کار عجیب و غریب است و یک تفاوت بزرگ با همه محله‌هایی دارد که تا به حال دل به دست‌های هنرمندانه یک نقاش داده‌اند. زیرگذر گلشهر را نشانی می‌دهند و ما درست مقابل بابانظر ۳۷ از ماشین پیاده می‌شویم. محسن رحمانی هنرمند نقاش هم همزمان با ما می‌رسد با وسایل کارش.

اینجا کارگاه نقاشی بزرگ‌ترین آکواریوم مشهد است. بیرون از محیط کار این هنرمند، ترافیک است و هیاهوی رفت‌و‌آمد ماشین‌ها؛ عابران، اما این روز‌ها مسیر زیرگذر را به رد شدن از خیابان ترجیح می‌دهند، آن هم به این خاطر که فضای آن متفاوت است.

محسن رحمانی پا روی پله اول می‌گذارد، با دست آکواریوم ۲۰۰۰ متری را نشان می‌دهد که حال و هوای زیرگذر را عوض کرده است.

روایت دوم

عبور و مرور آدم‌ها، خدا قوتی است برای آنهایی که از سر عشق رنگ‌ها را در دل ماهی‌ها می‌ریزند و بعد با شیفتگی می‌ایستند و از دور تماشایشان می‌کنند. این‌جا سه نفر مشغول کارند و کار را به مراحل پایانی رسانده‌اند. محل مصاحبه ما می‌شود زیر پل با حرف‌هایی که همان جوان هنرمند برای گفتن دارد. می‌گوید: مدرس دانشگاه است و در کنار درس و کلاس، قلم هم می‌زند و نقش می‌کشد که این همه به لطف عشق است تا رنگ‌هایش جاندار و زنده به نظر برسند.

همان اول کلام می‌گوید: کسانی که روی طرح آکواریوم کار می‌کنند، بیشتر از سه نفر نیستند. بعد روبه‌رویمان می‌نشیند و حرف می‌زند از مراحل کار و از اینکه طرحش از بین طرح‌های پیشنهادی مختلف انتخاب شده است.

روایت سوم

از اهالی این منطقه نیست؛ اما اهالی خونگرم اینجا را دوست دارد. محسن رحمانی که کار‌های مختلفی را در سطح شهر انجام داده است، تعریف می‌کند: از بین ۳۰ کار هنری که در مناطق مختلف انجام داده‌ام، حس و حال کار کردن برای کارگرانی که روز بلند تابستانی‌شان را در سایه کوتاه و گذرای این نقاشی‌هابه شب می‌رسانند، لطف دیگری دارد که این روز‌ها نسبت به هر چیز دیگر دلچسب‌تر است. حتما به خاطر همین است، وقتی به پایان کار چندماهه فکر می‌کند، گرمای هوا برایش تحمل‌پذیر می‌شود.

رحمانی لذت بودن و همراهی با اهالی گلشهر را از وقتی با آنها دمخور شده است، بیشتر احساس می‌کند و به خاطر اینکه اثرش یک نقاشی درجه یک شود، همه تلاش خود را می‌کند.

روایت چهارم

این هنرمند می‌گوید: «از میان چند طرح ارائه شده، طرح آکواریوم انتخاب شد.» و بعد همان‌طور که به فضای بسته و تاریک زیرگذر اشاره می‌کند، توضیح می‌دهد: در این فضا باید طرحی اجرایی می‌شد که فضای بسته موجود را شبیه آکواریوم نشان دهد. به همین خاطر از طراحی رئالیسم بهره گرفتیم تا بیننده به محض ورود، خود را داخل آب و همراه ماهی‌ها تصور کند.

روایت پنجم

نقاش جوان معنی شتاب و ضرب‌الاجل را خوب می‌فهمد و همین باعث شد کار را سریع و حرفه‌ای ادامه دهد. در کنار آن باید به استحکام کار هم فکر می‌کرد و برای این کار، به زیرسازی می‌پرداخت که از نظر اهمیت، دست کمی از نقاشی خود نداشت. خود او توضیح می‌دهد: با توجه به رفت‌و‌آمد‌های مکرر مجبور شدیم روی نقاشی را با کُلُر بپوشانیم تا هم حالت شیشه را داشته باشد و هم استحکام کار را حفظ کند.

روایت ششم

پیاده کردن طرح آکواریوم در فضایی که تا قبل از این آلوده به گرد و غبار بود و دیوار‌ها یش جز سیاهی رنگی را لمس نکرده بودند، واکنش‌های خوب مردم را به همراه داشت و این باعث دلگرمی بود.

رحمانی توضیح می‌دهد: یکی از عواملی که باعث می‌شود یک هنرمند اثری برجسته خلق کند، این است که با کارش فرصت بی‌اعتنایی را از مخاطب بگیرد. من به این نکته خیلی فکر کردم و سعی کردم کارم جزو بهترین نقاشی‌های دیواری باشد و خوشبختانه این اثر نظر خیلی‌ها را جلب کرد.

من نقاشی دیواری را صرفا یک نقاشی نمی‌بینم، بلکه به نظرم زندگی در میان مردم است

روایت هفتم

آقای نقاش درباره تفاوت کارهایش با دیگر نقاشی‌های دیواری می‌گوید: من نقاشی دیواری را صرفا یک نقاشی نمی‌بینم، بلکه به نظرم زندگی در میان مردم است. بنابراین هیچ وقت در خانه نمی‌نشینم که ایده به ذهنم بیاید، بلکه به میان مردم کوچه و خیابان می‌روم تا ایده‌ام را کشف کنم. من کارم را یک هنر میدانی می‌بینم و نه هنر اتاقی و آپارتمانی.

روایت هشتم

هنرمندبودن، ناشی از تفکر برانگیز بودن آثار خلق‌شده است. در برخی از نقاشی‌های دیواری فضا برای نتیجه‌گیری مخاطب گذاشته می‌شود تا خودش تصمیم بگیرد که چه اتفاقی می‌افتد و این یعنی احترام به فهم مخاطب.

رحمانی روی تک‌تک ماهی‌ها دست می‌کشد و توضیح می‌دهد: سعی کرده‌ایم با ترکیب متنوع و زنده رنگ‌ها، فضا را کاملا طبیعی جلوه دهیم.

مطلب مرتبط جوان گلشهری عاشق پرواز، خودش پاراگلایدر ساخت

روایت آخر

فرصت سه ماهه کار رو به پایان است و پروژه به مراحل پایانی خود می‌رسد. محسن رحمانی و همکارانش کمالی، جهانی و خانم ثابتی خوشحالند که کار با استقبال رهگذران روبه‌رو شده است.

رحمانی می‌خواهد صحبت‌های خود را به گونه‌ای دیگر تکمیل کند و می‌گوید: خیلی خوب است هنر را از موزه‌ها بیرون آوریم و در اختیار مردم قرار دهیم تا تمام سلیقه‌ها بدون پرداخت هزینه بتوانند از آن بهره‌مند شوند.

نقاشی دیواری با استقبال مخاطبان همراه شد

نقاشی دیواری زیرگذر گلشهر، با واکنش مثبت بسیاری از عابران همراه شد. «مشمول» که معمولا محل رفت‌و‌آمدش از این منطقه است، می‌گوید: این طرح، رهگذران را تشویق می‌کند که برای عبور از خیابان، از زیرگذر بگذرند در حالی‌که تا قبل از آن کمتر کسی به این کار روی می‌آورد.

حسینی از دیگر اهالی، با تشکر از بر و بچه‌های باذوق هنرمند و نیز مدیران شهری، می‌گوید: گلی به گوشه جمال آنهایی که بالاخره پایین‌شهری‌ها را هم به حساب آوردند!

رضایی که دانشجوست نیز بیشتر از این موضوع خوشحال است که این طرح باعث تشویق مردم برای استفاده از زیرگذر شده و مطمئن است اگر این طرح در نقاط دیگر شهر هم اجرایی شود، فرهنگ‌سازی خواهد شد که مردم از فضای زیرگذر‌ها برای رفت و آمد استفاده کنند.

* این گزارش در شماره ۱۱ شهرآرا محله منطقه ۵ مورخ ۱۹ تیرماه سال ۱۳۹۱ منتشر شده است.