دختران رزمی کار محله طرق قهرمانان کشوری هستند

گلشن| دراین گزارش می‌خواهیم از دختران رزمی کار محله طرق مشهد بگوییم. نجمه بائی، دختر نوجوان جمع ما می‌گوید بستگی دارد که در چه مکانی حضور دارد؛ در مکان‌های رسمی، آرام و در باشگاه، پرهیجان است. او همچنین یادآوری می‌کند در بعضی مواقع مغرور است.

الهه شاهدی‌نیا، دیگر نوجوان این جمع، در مسابقات رزمی، خشن، اما به طور کلی دختری آرام است. او متذکر می‌شود که اصلا از غرور خوشش نمی‌آید، در همین رابطه نرگس تایید می‌کند که الهه، دوستی متواضع است.

نرگس نوری‌زاده سومین نوجوان این گزارش با هیجان می‌گوید دوست دارد بزرگ باشد و با این حرف خنده را به لب همه میهمان می‌کند. بعد از این شوخی که گویا کمی جدی است، ادامه می‌دهد دوست دارد همیشه موفق باشد. این موفقیت آن‌قدر برای او اهمیت دارد که ادعا می‌کند زمان امتحان ریاضی، دو کیلو وزن کم می‌کند!

فراموش نکنیم نظر سنسی (مربی کاراته) اش را درباره نرگس هم قید کنیم که: «او پرحرف است و خیلی زود با اطرافیان ارتباط برقرار می‌کند.»

زهرا، دختر جوان این گفتگو به ظاهر آرام، اما در باطن کمی متفاوت‌تر است و آخرین فرد و تنها نونهال جمع ما دختر خجالتی است که خودش را مظلوم جلوه می‌دهد؛ اما هم باشگاهی‌هایش نظری کاملا متفاوت با او دارند؛ بنابراین شما از ما نخواهید که بگوییم این دختر از دیوار صاف هم بالا می‌رود!

به اجبار وارد عرصه مربیگری شدم اما...

زهرا نوری‌زاده حدود هشت سال است که وارد عرصه مربیگری کاراته سبک وادوکای شده است. او درحالی که علاقه اصلی‌اش را تمرین‌کردن برای قهرمانی بیان می‌کند، می‌گوید «حالا به اجبار مربیگری می‌کنم.»

این جوان ورزشکار ادامه می‌دهد: بعد از سه سال رزمی کارکردن موفق به اخذ مدرک درجه ۳ مربیگری شدم و از آنجا که در بین هم‌باشگاهی‌هایم تعداد کمی این رشته را ادامه دادند، پس از مشکلی که برای مربی سابق باشگاه به‌وجود آمد به توصیه او کار مربیگری را دنبال کردم.

مربی سابق باشگاه شهید رفیعی، جایی که قبلا کلاس‌های رزمی آنجا برگزار می‌شد، بومی طرق نبود و، چون دیگر شرایط آمدن به باشگاه را نداشت از محله ما رفت؛ من هم به‌دلیل اینکه هنرجویان نیاز به مربی داشتند، پذیرفتم که برای مدتی تمرین برای قهرمانی را کنار بگذارم و به هم‌محله‌ای هایم کمک کنم.

سالن ورزشی شهید رفیعی نخستین سالن محله طرق است که پس از آماده شدن در اختیار ورزش‌های رزمی قرار می‌گیرد و نوری‌زاده هم در همان باشگاه آموزش وادوکای را به نونهالان، نوجوانان، جوانان و بعضا بزرگ‌سالان آغاز می‌کند.

حالا، اما چندسالی است که علم و تجربه ورزشی‌اش را در سالن ورزشی ثامن‌الائمه در اختیار هنرجویان قرار می‌دهد.

او درباره استقبال بانوان از این رشته می‌گوید: از زمانی که رشته‌های رزمی در سالن ورزشی ثامن‌الائمه راه‌اندازی شده استقبال خوب است به‌ویژه اینکه با توجه به سنتی‌بودن بافت این محله باز هم خانم‌ها حضور خوبی در کلاس‌های آمادگی جسمانی و رزمی دارند. البته بیشتر هنرجویان رزمی نوجوانان هستند، اما تک و توکی بزرگ‌سالان هم می‌آیند.

کاراته‌کای محله طرق صحبت‌هایش را ادامه می‌دهد: بچه‌های این محله با استعداد هستند و باید به آنها رسیدگی شود به‌همین دلیل است که به مربیگری علاقه پیدا کردم به نظر من مربیگری شغل جالب و پرمسئولیتی است.

به گفته این مربی جوان، کار فعلی او یعنی مربیگری، به این شیوه که اکنون انجام می‌دهد صرفه اقتصادی ندارد، اما: «دو دلیل من را نگه داشته است. یک اینکه بومی هستم و دو اینکه حیفم می‌آید بچه‌های محله خودم محروم بمانند و تجربه و علمم را از آنها دریغ کنم.»

این دلایل برای نوری‌زاده آنقدر محکم هستند که او می‌گوید: ماه گذشته که هنرجویانم آزمون داشتند باوجودی که ۱۰۰ هزار تومان هزینه آزمونم بود از آن گذشتم تا به مسابقه بچه‌ها برسم.

حالا او هم از شرایطش راضی است چراکه معتقد است مربیگری دانش فرد را به‌روز نگه می‌دارد و زمانی که تکنیکی را به دانش‌آموزش می‌آموزد خودش بهتر آن را فرامی‌گیرد. علاوه‌براین مربیگری، فرد را صبور می‌کند، چون آموزش به نونهالان و نوجوانان سختی‌های خودش را دارد.

مربی متشکریم

الهه شاهدی‌نیا سه سال با راهنمایی و تشویق مادرش، کنگ‌فو کار کرده است و حالا حدود یک سالی است که باز هم به توصیه مادرش در سبک وادوکای کار می‌کند. او توصیه مادرش را پذیرفته، چون این سبک کنترلی‌تر است و آسیب‌دیدگی کمتری دارد.

این نوجوان در مسابقات انتخابی تیم وادوکای استان مقام دوم را کسب کرده و برای مرحله کشوری انتخاب شده است. می‌گوید: از سنسی (مربی کاراته) نوری‌زاده تشکر می‌کنم که برای همه شاگردانش زحمت کشید تا موفق شوند.

او یادی از مربی‌های سابقش در رشته کنگ‌فو هم می‌کند و می‌افزاید: همچنین از آرزو حاجی‌پور و فاطمه کریمی دیگر مربیانم هم تشکر می‌کنم.

دوست دارم عضو تیم ملی شوم

نرگس نوری‌زاده دیگر نوجوان موفق این گروه است که حدود پنج سال است که رزمی کار می‌کند. او که قبلا پدرش هم کشتی‌کار بوده است با علاقه شخصی و البته تشویق‌های پدرش این رشته ورزشی را دنبال می‌کند.

نفر نخست مسابقات انتخابی تیم وادوکای استان بیان می‌کند: دو سال گذشته هم عنوان سوم مشترک وادوکای استان را به دست آوردم و خوشحالم که با پشتکار سنسی، این‌بار هم موفق شدم. او درباره سطح مسابقات می‌گوید: سطح مسابقات خیلی خوب بود طوری که من باور نمی‌کردم مقام اول را بیاورم.

نرگس اضافه می‌کند: مانند پدرم، خیلی دوست دارم به مسابقات کشوری راه پیدا کنم. دوست دارم در آینده عضو تیم ملی شوم و افتخاری برای کشورم باشم.

ابتدا برای سرگرمی اما...

نجمه بائی ابتدا برای سرگرمی به باشگاه ورزشی می‌آید، اما با حضور در مسابقات مصمم‌تر می‌شود که این رشته را ادامه دهد تا به مدارج بالاتری در کاراته دست پیدا کند.

او که به توصیه مادرش کاراته‌کا شده است، بیان می‌کند: مادرم معتقد است دختران باید بتوانند گلیمشان را از آب دربیاورند، به‌همین دلیل است که به من توصیه کرده ورزش رزمی را فرا بگیرم، من هم با اینکه ابتدا برای پرکردن وقت و سرگرمی به توصیه مادرم عمل کردم حالا از این انتخابم خوشحال و راضی هستم.

- به نظرتان جایگاه دختران در جامعه امروز کجاست؟
زهرا: جایگاه دختر‌ها در جامعه امروزی رفیع‌تر شده است؛ اما بازهم حمایت‌ها باید بیشتر شود.

به نظر من مهم‌ترین عامل موفقیت در دختران حمایت‌هایی است که از طرف خانواده صورت می‌گیرد؛ البته دختر‌ها هم باید همت داشته باشند؛ متاسفانه، به طور کلی خانم‌ها به تنبلی سوق پیدا کردند و فعالیت‌های بدنی‌شان کم شده، گاهی تا ساعت ۱۱ فقط می‌خوابند که این روند خیلی بد است.

شاید سخت باشد که خانمی صبح زود در سرما و گرما به باشگاه ورزشی برود یا بخواهد برای انجام کاری از خوابش بزند، اما تاثیری که این کار در روحیه و زندگی او خواهد داشت، زیاد است. به طور مشخص ورزش کردن تجربه فرد را افزایش می‌دهد و حس خوبی به او القا می‌کند.

بیشتر ما توقع داریم در خانه بنشینیم و موفقیت‌ها به سمت ما بیایند؛ اما این شیوه صحیحی نیست و باید خودمان حرکت کنیم.

مطلب مرتبط تیم ۱۴ نفره دختران رزمی‌کار محله خاتم‌الانبیا(ص) ۱۴ مدال گرفتند

- جامعه برای دخترخانم‌ها باید چه کار کند؟
زهرا: مدارس می‌توانند روی دانش‌آموزان  خیلی تاثیر بگذارند. متاسفانه رسیدگی‌ای که در مدارس باید برای بچه‌ها انجام شود، نمی‌شود؛ از کوچک‌ترین مورد که حالت فیزیکی صحیح هنگام نشستن پشت نیمکت است تا آموزش مباحث علمی و اعتقادی.

دانش‌آموزان از ابتدای ورود به مدرسه با حالت ناصحیحی پشت نیمکت می‌نشینند که استیل بدنی آنها را بدفرم می‌کند، وقتی یک مربی ورزش خوب به مدارس برود و با دانش‌آموزان صحبت کند حتما روش‌های غلط اصلاح می‌شود. از طرفی، چون در آینده دختر‌خانم‌ها مسئولیت زیادی در خانواده دارند باید رسیدگی به آنها از سنین کم شروع شود، البته نهاد‌هایی مثل شهرداری هم می‌توانند کمک کنند.

- یک دخترخانم در فکرش چه چیز‌هایی می‌گذرد؟ این‌طور بپرسم دنیای دختران چه رنگی است؟
زهرا: (با خنده) کمی ظریف و احساساتی. دختران دوست دارند در هر زمینه‌ای سرآمد باشند.

الهه: رنگی‌رنگی.

نرگس: بیشتر دختران در ذهنشان آرزو‌های بزرگ دارند، اما به نظر من دختر‌ها باید آرزو‌هایی داشته باشند که بتوانند با همت آنها را برآورده کنند و بدون تلاش منتظر برآورده‌شدنشان نباشند. غیر از این موضوع دنیای دختران احساساتی با کمی غرور است.

کوثر: (با خجالت) تو ذهن دختر‌ها موفقیت است.

نجمه: (با کمی فکر) پرنسسی است! سرشار از احساس. به نظر من همه چیز‌هایی که هم باشگاهی‌هایم گفتند درست است؛ مثلا یک دختر کم‌سن وسال دنیایش رنگی‌رنگی یا عروسکی است، وقتی بزرگ‌تر می‌شود همراه با موفقیت‌های بیشتر است، اما کم‌کم باید آرزو‌ها را منطقی کرد تا بتوانی به همه‌شان برسی و تاسف نخوری که چرا برای رسیدن به آنها تلاش نکردی.

- چه آرزویی دارید؟

الهه: قبل از اینکه ورزش را شروع کنم خیلی دوست داشتم عکسم در روزنامه‌ها چاپ شود. بزرگ‌ترین آرزویم چاپ شدن عکسم در نشریات بود. خوشبختانه زمانی که کنگ‌فو کار می‌کردم این آرزو برآورده شد و مصاحبه‌ام در «شهرآرامحله» چاپ شد. اما حالا دنبال موفقیت‌های بیشتری هستم تا روزی تصویرم را به عنوان قهرمان کاراته در تلویزیون نشان دهند.

نرگس: در مراسم اختتامیه مسابقات ورزشی سه سکو وجود دارد و همین طور که همه می‌دانیم جایگاه قهرمان روی سکوی نخست است، من دوست دارم همیشه روی سکوی اول بایستیم. دوست دارم به جایی برسم که در یکی از شبکه‌های تلویزیونی اعلام کنند فلان ساعت در بهمان برنامه نشانم خواهند داد.

- باید چه کار کنید تا به آرزوهایتان برسید؟

نرگس: از نه گفتن بپرهیزیم و به خودمان اعتماد داشته باشیم. به نظرم این دفعه خیلی به خودم انرژی مثبت دادم تا موفق شدم مقام نخست را کسب کنم البته خدا هم پشت و پناهمان بود و با توکل به خدا توانستیم موفق شویم.

الهه: باید تلاش کنیم و پشتکار داشته باشیم.

نجمه: هر کسی شهرت را دوست دارد، نکته مهم این است که باید اراده داشته باشیم.

- چه توصیه‌ای به دختران دارید؟

الهه: همه دختر‌ها می‌توانند موفق شوند، آنها هم برای موفق شدن استعداد دارند، به شرطی که به خودشان اعتماد کنند.

نرگس: بعضی پدر و مادر‌ها معتقدند کلاس‌های ورزشی دخترانشان را از موفقیت‌های درسی دور می‌کند، اما به نظر من یک دختر باید برنامه‌ریزی داشته باشد تا در همه زمینه‌ها فعالیت کند؛ البته شاید بعضی‌ها شرایط انجام دادن کاری که به آن علاقه دارند را  نداشته باشند؛ اما بچه‌ها می‌توانند از کار‌ها و خواسته‌های کم‌اهمیتشان بگذرند و در زمینه‌ای که علاقه دارند فعالیت کنند.

نجمه: یک دختر نباید به دیگران متکی باشد و از «نه گفتن» دوری کند.

زهرا: ما در کشوری اسلامی زندگی می‌کنیم؛ از دختر‌ها می‌خواهم «بچه مسلمان» باشیم؛ چون به نظر من مسلمان واقعی کسی است که بتواند در زندگی‌اش تعادل برقرار کند اگر ما بتوانیم در همه کارهایمان تعادل برقرار کنیم، مطمئن باشید کسی با ما مخالفت نمی‌کند.

- ازاینکه ولادت حضرت‌معصومه (س)، روز دختران نام گرفته است، چه حسی دارید؟

زهرا: احساس می‌کنیم به امام‌رضا (ع) نزدیک‌تر می‌شویم و از حضرت‌معصومه (س) می‌خواهیم ما را به اخلاق و سیره زندگی‌شان نزدیک کنند.


* این گزارش، سه شنبه، ۱۱ شهریور ۹۳ در شماره ۱۱۲ شهرآرامحله منطقه ۷ چاپ شده است.