مرحوم علی باقری، جوان محله مهرآباد هفتم فروردین، در تدارک مراسمی فرهنگی در مهدیه مهرآباد دچار برقگرفتگی شد و چشم از جهان فرو بست.
منطقه ۵
همسایگان میهماننواز
گلشهر یکی از بخشهای حاشیهای و پرتراکم منطقه ۵ است که در ۴ دهه گذشته جمعیت زیادی از مهاجران افغانستانی را در خود جا داده و اکنون بزرگترین محله مهاجرنشین ایران است. فراوانی رستورانها و لباسفروشیهای افغانستانی موجب شده «گلشهر» به عنوان یک جاذبه گردشگری در مشهد شناخته شود. «شلوغبازار گلشهر» از خیابانهای مهم این منطقه است. برگزاری بازیهای گروهی چون: بادبادکبازی، چوب دنده، فوتبال و... در این منطقه به جذابیتهای آن افزوده است.
خیابان سرخس (شهدای فاطمیون) که فعالترین راسته مشاغل سنتی و قدیمی مشهد است و ۲ میل کوره آجرپزی با قدمت بیش از ۷۰ سال که ثبت ملی شده، هویتی تاریخی به این منطقه میدهد. زمینهای بایر و رهاشده یکی از معضلات جدی این منطقه بهشمار میآید که مشکلاتی ازجمله حضور معتادان، ایجاد گردوغبار و بیماریهای مختلفی را بههمراه داشته است. شهرداری منطقه ۵ سال ۱۳۷۴ شکل گرفته و در مساحت ۱۴۳۸ هکتاری آن ۱۷۶ هزار نفر زندگی میکنند.
جعفر سلیمی ۲۸ سالی است سرمربی تیم فوتبال امید گلشهر است و تمام این مدت با وجود معلولیت از تلاش دست برنمیدارد و قهرمانیهای زیادی را برای تیمش رقم زده است. او ۱۴ بار بر سکوی قهرمانی با عصا ایستاد.
محمدحسین جعفری با وجود معلولیت طراح و آفریننده آثار مینیاتوری و حجیمسازی بر روی چوب است. میگوید: «نخستین چیزهایی که میآموزم نقاشی و طراحی است.» معصومه نظری، همسر محمدحسین نیز هنرمند است، فعال در حوزه موسیقی و نقاشی.
شهیدحسن علیمردانی، فرمانده قرارگاه کربلا، سرداری است که زیر باران آتش ایستاد و چتری بر سر نگرفت؛ او کسی است که امام با شنیدن وصف رشادتهایش فرمود: «تنگه چزابه را تنگه علیمردانی بگویید.»
پساز شهادت رهبر معظم انقلاب و شروع جنگ تحمیلی آمریکاییصهیونیستی، مسجد حضرت ابوالفضل (ع) به نقطه جمعشدن مردم تبدیل شده است. پس از افطار، از همه محلههای منطقه ۵ مردم، مصصم و پرامید به اینجا میآیند و شعار میدهند.
سیدابراهیم موسوی میگوید: آنزمان تنها یک لوله آب از روی کال میان خیابان کارگر راضی رد میشد که آب چاه موتور وسط مهرآباد را به زمینهای کشاورزی میرساند. تقریبا نهساله بودیم که تفریح ما عبور با ترسولرز از روی همین لوله بود.
خانواده علی عظیمی، ورزش را از زمینهای خاکی محله شهید آوینی آغاز کردند و خود را تا سکوهای قهرمانی رساندند. برای علی عظیمی، ورزش فقط تمرین و مسابقه نبود، بلکه راهی بود برای ساختن زندگی، رفاقت و آینده!