یدالله حسینی، قدیمیترین کتابفروش محله صاحبالزمان (عج)، از پنج سالگی شیفته دنیای کتاب شد. او که تمام عمرش را با عطش خواندن و کسب دانش گذرانده، امروز هم در کتابفروشیاش، میراثدار عشقی دیرینه به فرهنگ و علم است.
منطقه ۱
قطب سلامت مشهد
نبض سلامت مردم مشهد در منطقه ۱ میتپد. فراوانی بیمارستانها، درمانگاهها، کلینیکهای تخصصی و... این منطقه را نهتنها به قطب درمانی مشهد، که به قطب درمانی شرق کشور بدل کرده است. آوازه نام خوش پزشکان مشهدی، بسیاری از گردشگران سلامت را از کشورهای عراق، آذربایجان، پاکستان، افغانستان و... واداشته است راهی این منطقه مشهد شوند. خانههای تاریخی داوودی در خیابان توحید، تفتی در کوچه قائممقامی، بنیهاشمی در خیابان دانشگاه، مولوی در خیابان سناباد و همچنین دیوار ۳۰۰ ساله محله آبکوه از ظرفیتهای این منطقه است که نشاندهنده قدمت تاریخی آن نیز هست. ترافیک و کمبود جای پارک، از بزرگترین معضلات منطقهای است که بسیاری از ادارههای دولتی، مراکز تجاری، مراکز پژوهشی و بانکها را در خود جا داده است. این منطقه همچنین کریدور مرکزی شهر محسوب میشود و محل تلاقی بسیاری از مناطق مشهد است. منطقه ۱ شهرداری مشهد سال ۱۳۶۳ شکل گرفته و در مساحت ۱۴۷۷ هکتاری آن ۱۶۷ هزار نفر زندگی میکنند.
کوچه شهید سوزنچی۳ از معابر شناختهشده در محله گوهرشاد است. آنچه در نگاه اول در این مسیر جلب توجه میکند، نظم و یکپارچگی نمای آپارتمانهای «فیروزه» در سمت چپ کوچه است که توسط بانک ملی ساخته شده است.
علاقه هما دلفَکار به قرآن از همان سالهای کودکی شکل گرفت؛ با شنیدن تلاوتهای مادر در خانه، دلش با آیات الهی پیوند خورد. او در پانزدهسالگی توانسته است در رشته قرائت قرآن، مقامهای متعدد استانی و کشوری را به دست آورد.
از هفدهسال پیش تا امروز، هرسال ماه مهمانی خدا، خانه پدری بیبیآمنه قیصری میزبان بانوانی است که نهفقط برای یادگرفتن، که برای گرمشدن دلهایشان، دور هم جمع میشوند. جلسات قرآن در این خانه، تکهای از زندگی فرهنگی و اجتماعی آبکوه است.
مرحوم محمود رضازاده خباز بعداز سیسال خدمت در حرم امامرضا(ع) و ساخت مسجد امامحسین(ع) در محله سجاد، سال ۱۳۹۹ به رحمت خدا رفت؛ پدری که راه و رسم زندگی را به فرزندانش آموخت و چیزی جز درس صداقت و راستی به آنها نداد.
حمید زارعی، لحافدوز محله سعدآباد در منطقه یک از سال ۷۶ در مغازه پدر، کار با پنبه و لحافدوزی را شروع کرد و حالا با گذشت سالها گرچه به خار این حرفه نفسش آزردست، اما از کمرنگشدن سنتهای قدیمی دلگیر است و به اعتقاد او کار دست اعتبار بیشتری دارد.
محمدباقر اوحدی نخستینبار سال۱۳۴۷ با دو تا تکتومانی یک دوربین آکفا نگاتیوی خرید و به قول خودش بیشتر روزهای زندگیاش را عکس گرفت. او با سالها عکاسی از داخل ایران و خارج از کشور اکنون ثبت هزاران عکس از تاریخ را در کارنامه هنری خود دارد.