آتنا شریفی که چند مقام کشوری دارد، میگوید: مادربزرگ مادریام بعد بازنشستگی تصمیم گرفت نواختن ساز دوتار را یاد بگیرد. شاید یکی از دلایل اصلی جذب من به سمت آموزش موسیقی، حس آرامشی بود که از شنیدن نوای دوتار ایشان به من دست میداد.
علی توپریز، خبرنگاری است که ۱۰ دی سال ۱۳۵۷ برای تهیه گزارش به میان جمعیت رفت و یکباره با صحنههای دلخراشی رو به رو شد. او با دو همکار دیگرش، تنها خبرنگاران حاضر در روزهای منتهی به انقلاب مشهد بودند.
آرش تقوی میگوید: در پادکست ابزار اصلی شما تنها صدا و محتوا است و اگر ساختار محتوا یا مهارتهای فن بیان گوینده ضعیف باشد، حتی اگر موضوع بسیار جذابی داشته باشید، مخاطب را از دست خواهید داد.
یحیی ضیایی صاحب این کارگاه کوچک است؛ یکی از چینکشهای پرسابقه مشهد که در سکوت و بیخبری هرروز، رجبهرج هنرش را خرج فرشهای دستباف میکند. هنری که از پدرش به ارث برده و برای خیلیها ناشناختهاست.
محمدرضا ضیاءالدینی دشتخاکی، جوشکار پنجاهوهشتساله محله گاز سازنده موشکی است که تصویر علم و اراده و مقاومت را در ذهن مشهدیها ماندگار کرده و هرشب خاطرهای تازه برایشان میسازد.
سارا طالبیان، مستندساز مشهدی در اثر جدیدش نیز به جای تمرکز بر خود جنگ، سراغ روزهای بعد از آن رفته است؛ روزهایی که برای برخی کودکان با ترس و اضطراب و بی خوابی همراه است. فیلم برداری این مستند به پایان رسیده و مراحل فنی اثر آغاز شده است.
«زهرا خانیغشطوطی» مادری است که در کلاسهای هنری شرکت میکند تا خودش به فرزندانش راه و رسم هنر را بیاموزد. گل کریستالی، قالیبافی، عروسک بافی از جمله هنرهایی است که زهرا خانم آموزش دیده است.
مسعود اسکندری، هنرمند مشهدی قلم زنی روی فلز است که سال هاست در حوزه اجرای آثار مذهبی و به ویژه کار بر روی اجزای وابسته به حرم مطهر امام رضا (ع) فعالیت میکند. بخش مهمی از زندگی حرفهای این هنرمند با آرزوی کار کردن برای حرم گره خورده است.
رضا بقایی مسئول فنی گروه تواشیح «سیره النبی(ص)» است. این گروه به سرپرستی جانباز محمد محمدی از سال ۱۳۷۰ فعالیتهای قرآنی خود را آغاز کرد و در دوره فعالیتی ۲۱ ساله توانست یکی از گروههای ممتاز کشوری شود.
استاد سیدجلال شمسینژاد، مقرنسکار بهنام مشهد است که بیش از ۵۰ سال سابقه فعالیت در این هنر را دارد و طراحی و اجرای مقرنس را از حرم مطهر رضوی آغاز کردهاست.
